. Simply click "Moriel Ministries" below to go back to the main site

Arrow up
Arrow down
Shoppers - Please note: Be sure to check your purchase and then fill in all your details correctly on the right-hand side, (name, address, city, state, zip etc.) and check our terms and accept them. it will greatly help us to get your order in a timely manner.
Blog Items

Blog Items (2615)

Friday, 27 January 2017 09:06

Urgent Prayer Request - Jan 27th, 2017

Moriel & Jacob Prasch request urgent prayer for our colleague Carol Champion who is hospitalised and battalion serious immune disease (not HIV) affecting her eye sight and breathing.

The matter appears medically complicated and difficult.

Wednesday, 25 January 2017 09:18

The Dharma— A Refuge Without Credentials

By Scott Noble ( This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. ) January 17, 2017

When we go to see a medical doctor in time of need, we want to know that the doctor has good credentials—that he or she is not just making things up or guessing based on faulty data. We take great care to make sure our bodies are in good health. When it comes to our spiritual health and our spiritual needs, why should we look for less? Based on the longevity of our spirit, in contrast to our temporary body, we should be taking greater care to make sure that we are taking refuge in a ―Doctor‖ with truly impeccable credentials.

In Buddhism three basic refuges are offered—the Buddha, the Dharma, and the Sangha (the community of monks). The Dharma (Dhamma in Pali) consists of the teachings of the Buddha. In this paper I‘ll examine the historical transmission of those teachings and show why these are lacking in any credentials worthy of our trust. I hope to show not only the negative side, but also to offer historical credentials of a ―Doctor‖ who is worthy of our trust.

What follows is a semi-technical look at Buddhist history. If you are interested in the simpler version of this paper, please skip ahead to the ―Short Summary‖ section:

Wednesday, 25 January 2017 08:57

Missions Report - Moriel Thailand Feb 2017

This month has been a good month to see my parents here in Thailand.  We just sent them to the airport.  Micah has been enjoying the extra attention and tomorrow will probably be crying for “Gampa” and “Gamma.”

Dear believers in grace,

We wish you all a blessed New Year in the Saviour of the world!
Teaching at an Elementary School
The first week and a half of December we went to another province to help teach at a Christian school.  Most of the parents and students are not Christians so it was a good opportunity to share the gospel.  I taught English to 1st-5th graders.  The 4th and 5th graders were pretty good, but it was challenging to teach the 1st-3rd graders.  There are few foreigners in that province so the children enjoyed seeing a foreigner and I got to hand out many tracts and also share Bible lessons at the flag pole and at chapel one day.  Micah got to join the nursery school for 3 days until he got some kind of a stomach bug.  He enjoyed learning very much and according to Khae was the most enthusiastic student in the class.
Women’s Prison
We came back to Chiang Mai in time to have a Christmas worship service at the Women’s Prison.  We’re still teaching them from the book of Revelation.  The massage class there is also going well—still a big group of about 80 students.
Christmas Party
We had a Christmas party for our students and invited their parents also.  I also invited my adult students.  About 20 people came.  We sang some Christmas songs and then Khae shared the gospel through the Christmas story and we gave everyone either a gospel of John in the Shan language or some Thai gospel books.  Here are a couple of pictures from that.
John’s Signature Words
A couple months ago Khae read a book by a Thai Lutheran pastor who (following in Martin Luther’s footsteps) doubted that John wrote the book of Revelation or if it even should be in our Bible.  I did a very interesting word study on this comparing the gospel of John, I-III John, and the book of Revelation.  I think the results are beyond any coincidence.  The book of Revelation not only has the “fingerprints” of John all over it, but the author also has such a rich knowledge of the Old Testament woven into the book (by divine inspiration)-- it is unmistakably God breathed.  I’m attaching a short paper on that here.
Peace in Christ, Scott, Khae, and Micahberekiah.

Monday, 19 December 2016 13:48

Joyce's Prayer Request, Dec. 19th, 2016

Prayer Request received

Please please pray for my daughter,the doctors do not know what's wrong,she is paralyzed and lost her ability to communicate,all of a sudden.

Her name is Sarah,Jacob knows us we are Melvin and Joyce Depasquale from Malta,he calls us the Maltese falcon.

please pray.

thank you

God bless joyce

Monday, 19 September 2016 18:35

Sandra's Prayer Request, Sep. 19th, 2016

Sandra asks for prayer for her and her husband and that God will lead her husband to Truth.

I didn't know whether or not my request to you for prayer is acceptable protocol, but necessity brings me here.

I've been married for over 33 years. Dan was an atheist when I married him, I a pagan. I was converted to Christ within 18 months of marriage, and shortly after a Great War with Dan, he also embraced Christianity. Along the line my husband became indifferent to the things of God. Really too much to write concerning the in between. Only that he has been addicted to pornography for a very long time, and much has been lost because of it.

He has informed me that he 'through much research' has embraced preterism and replacement theology, and that we have been lied too. It's funny, I have endured years of financial, emotional, physical neglect, and mistreatment,
But somehow I am having such a hard time dealing with this blatant heresy! I believe strongly in marriage, and have seen the goodness of God in my life in spite of all I've endured, and know that my place is here. Yet, this is harder for me climb through.

I need prayer. Not many saints out there who really pray any more. Sad, and difficult times when your supposed Hebrons are no where to find.  I don't know if you would, but I need grace to help me in my time of need. I am praying, and fasting.

Thank you for taking the time.


Wednesday, 07 September 2016 15:29


Moriel & Jacob Prasch request prayer for Brother Koshy Abraham, a Moriel volunteer in London who keeps the computers working. 

Koshy has suffered very serious sports injuries to his knee and leg requiring surgery (in the midst of a junior doctor strike).

Please pray that The Lord intervenes in this situation and that Koshy recovers.


  1. I am from a Buddhist family and my Mom used to be a spirit medium.
  1. Some of our relatives on my Dad's side were jealous of my Mom. They used witchcraft against my Mom. They wanted my family to separate. At that time my family did not have any peace.
  1. Many times my Mom complained that she had to pay a lot of money for witchdoctors who could protect her from the witchcraft against her, and curse those who sent it. The help she got from witchdoctors did not last long. One day I looked at the sky and wondered if there was anyone who could help my Mom to be free from this battle and permanently free.  That's how I thought as a child.
  1. When I became a teenager my Mom sent me to study in Bangkok (from Suphanburi), so that I would be far from my Dad's relatives. That was a time that I had many friends and activities, and studying was fun. At that time I did not think about going to the temple to make merit unless I went home to see my Mom.  But, I thought I was a good person in society who did not make problems for anyone.  Sometimes I lied though.  Sometimes I was selfish.  I did not think about Christianity at all at that time and did not believe in God, but I believed there were spirits.
  1. When I was a freshman in university I joined a Christian club, because I had a friend who was a Christian. That friend talked a lot about God until I felt bored of his many words. He gave me a Thai New Testament and also invited me to go to church many times until I felt like I could not refuse.  But, I went because just out of politeness, not out of any real interest.  When I went to the church I didn't like it, because they tried to pressure me to believe.  They let me partake of communion also, even I did not yet believe and didn't know the meaning of communion.  When I went to church my Buddhist friend made fun of me.  Those friends were both straight people as well as ladyboys.  I felt embarrassed, but kept going to church out of politeness.

         I prayed before meals following the advice of my Christian friend, but when I did so with my Buddhist friends, they took my food while I prayed.  After that I thought I won't pray before meals anymore.  I thought if this is what it means to be a Christian, then I don't want it.

  1. After that experience I felt angry and threw the Bible that my friend gave me into the garbage. When I threw the Bible as hard as I could, I yelled, "I don't want to see this again in this life!" 10 years passed by... 
  2. My Buddhist belief was basic. I was not a strong or active Buddhist. I went to the temple to make merit because I wanted blessings.  Or, sometimes I made merit because I thought it would help me in my next life.  If I paid respect to monks or to idols it did not give me any answer or hope that could guarantee success.  I lost money to the temple because of the belief that it would accumulate merit for me.  Sometimes I went with my Mom to see spirit mediums.  I thought if that's a good way, then I would join with them, too, but it didn't help me.

         At that time I had some problems and it made me disappointed in my life.  I felt alone with problems that seemed as large as mountains and no one could help me lift these mountains.  I spent my life without hope and I felt bored and I did could not see which way to go for my future.

         One day I went to study for my master's degree, and on the bus there was a free seat near a window, so I sat there.  I looked out the window and was bored.  There was a lot of traffic that day and some people left the bus before their stop, because they didn't want to wait.  A foreigner came to sit next to me, but I didn't pay much attention.  Then that person asked me how to pronounce a Thai word.  I looked and saw that it was a Bible.  I thought to myself, "Another Christian?!"  But, I answered his question and he gave me a Jesus VCD.  I put the VCD in my bag.

         About one month later, I had some free time and found the VCD in my bag and watched it.  From the video I understood a little bit about Jesus' life, but didn't understand His significance for my spiritual life.

         I kept in communication with that foreigner by e-mail and when he came to visit Bangkok he would give me a Christian book and invite me to church, but he did not speak too much or pressure me.  I felt good that I was not pressured.  Then I became more open to seek God.

                  I searched for a church near my apartment so I could go by myself.  At that time I didn't understand why Christians always like to talk about God and Jesus.  I went to church every week and they invited me to join a Bible study. 

         Before I decided to become a Christian I challenged God without thinking about it much, "If God is real then make me go to a prayer meeting on a Wednesday evening."  I was not willing to go, and I didn't think God could overcome my resistance.

         I received a book called, "I Dared to Call Him Father" from that foreigner.  When I read the book it really touched my heart.  When I read the book it reminded me of all of God's dealings with me in the past and how I resisted God.  It made me understand my sin, and why I needed Jesus.  I realized that I live in a country where we have freedom to choose any religion.  But, the person in the book I read about had to be willing to die for the truth that Jesus is the only one who could save her.  This story made me feel very sad that I had refused God.  So, when I finished reading the book, the first thing I thought about was that I wanted to get a Bible so I could get to know God better.  I remembered the time that I threw the Bible away and I cried.  I wanted to get a Bible on that day.  Where could I get one?  I tried to find a Christian bookstore, but couldn't find one.  Finally, it was getting late, and I decided to go to church to ask the pastor  for one.  When I got to the church, I heard a worship song, and I remembered that this was the Wednesday prayer meeting!  I remembered how I challenged God. 

         I surrendered to God and confessed that I believe in Him!  That day I asked the pastor to lead me in prayer to become a Christian.  She was surprised and happy at the same time.  I joined the prayer meeting and was given a Bible.  I went home very happy.

         When I became a believer my Dad wondered why I went to church every Sunday.  It made my Dad upset.  He told me if I am a Christian I should not call him my Dad anymore.  I listened to him, but kept going to church.  I prayed for God's help.  Then I got married to the foreigner from the bus!  My Dad no longer complained, but let me be a Christian as my husband was a Christian.  About five years after that my Dad became a Christian, too.


  1. ฉันเติบโตมาจากครอบครัวที่เป็นชาวพุทธ และมีแม่เป็นคนทรงเจ้า
  1. แม่ถูกอิจฉาจากพี่น้องของฝ่ายพ่อ พวกเขาจึงใช้วิธีไสยศาสน์ทำร้ายแม่ และพวกเขาต้องการให้ครอบครัวของฉันแตกแยกด้วย ในตอนนั้นทุกคนในครอบครัวไม่มีความสุขกันเลย
  1. ในหลายๆครั้งฉันได้ยินแม่บ่นว่าต้องสิ้นเปลืองเงินเพื่อจะไปหาคนที่แก้ไสยศาสน์ได้ แต่ก็ช่วยได้ไม่นาน ไสยศาสน์ก็กลับมาอีกครั้งวนเวียนไม่รู้จักจบสิ้น จนวันหนึ่งฉันนั่งมองท้องฟ้าแล้วก็นึกในใจว่า "จะมีใครไหมที่สามารถช่วยแม่ให้พ้นจากไสยศาสน์นี้ได้อย่างแท้จริง โดยที่ไม่ต้องวนเวียนอยู่แบบนี้อีก" นั่นเป็นเพียงความคิดในวัยเด็กของฉัน
  1. เมื่อฉันโตเป็นวัยรุ่นแม่ส่งฉันให้มาเรียนที่กรุงเทพฯพร้อมกับพี่ชายที่มาก่อนหน้านั้น เพื่อให้ไกลจากญาติทางฝั่งพ่อ ตอนนั้นเป็นช่วงที่มีเพื่อนๆเยอะ มีกิจกรรมให้ทำมากมาย เรียนสนุก การไปวัดทำบุญของฉันถือว่าน้อยมาก หรืออาจเรียกได้ว่าไม่ไปเลยถ้าไม่ได้กลับบ้านหาแม่ที่สุพรรณ แต่ฉันก็ยังคิดว่าฉันเป็นคนดีของสังคมคนหนึ่ง ที่ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร มีบ้างที่โกหก ศาสนาคริสต์ในเวลานั้นถือว่าไม่ได้อยู่ในความคิดเลย ไม่เคยสนใจเลย ไม่เชื่อว่ามีพระเจ้าด้วย
  1. จนวันที่ฉันได้เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปี1 ฉันเข้าชมรมที่เป็นคริสเตียนเพราะพี่ปี2ชวนฉันมาเข้าฉันจึงมีเพื่อนที่เป็นคริสเตียนที่เพิ่งรู้จักกัน ทุกครั้งที่เขาเจอฉันเขาจะพยายามชวนฉันไปโบสถ์ พยายามชวนพูดเรื่องพระเจ้า จนฉันรู้สึกเบื่อหน่าย รู้สึกถูกผลักให้เชื่อ เขาให้พระคัมภีร์เล่มหนึ่งกับฉันด้วย จนวันหนึ่งเขาเอ่ยชวนฉันไปโบสถ์ ฉันไม่สามารถปฏิเสธการเชิญของเขาได้แล้วเพราะปฏิเสธมาหลายรอบแล้ว ครั้งนี้จึงไปด้วยความเกรงใจ เมื่อฉันไปโบสถ์ฉันรูสึกไม่ชอบเลยพวกเขาพยายามยัดเยียดความเชื่อว่ามีพระเจ้า พระเยซูตายบนไม้กางเขนเพราะบาปของฉัน พวกเขาให้ฉันร่วมพิธีศีลมหาสนิทซึ่งในเวลานั้นฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ฉันก็ทนร่วมพิธีด้วยความอึดอัด แต่ก็ยังคงเคารพต่อสถานที่และกิจกรรมที่เขาเสนอมาให้อยู่อย่างเงียบ

         ในขณะที่ฉันไปโบสถ์กับเพื่อนที่เป็นคริสเตียนทางฝั่งเพื่อนที่เป็นชาวพุทธ มีทั้งกระเทย เกย์ และคนปกติก็หัวเราะเยาะ พูดจาตลกทำให้ฉันรูสึกอาย แต่ฉันก็ยังคงพยายามลองไปโบสถ์อยู่

         ฉันลองทำตามวิธีที่เพื่อนพูดว่าเราต้องอธิษฐานขอบคุณพระเจ้าเสมอก่อนกินข้าว มีครั้งหนึ่งที่ฉันหลับตาอธิษฐานและเมื่อลืมตาขึ้นปรากฏว่าจานข้าวของฉันหายไป ฉันรู้สึกโกรธและเสียหน้ามากที่เพื่อนแกล้ง และโกรธที่ว่าถ้ามาเชื่อพระเจ้าแล้วเป็นแบบนี้ฉันไม่เอาดีกว่า

  1. หลังจากเหตุการณ์นั้นฉันเก็บอารมณ์โกรธและกลับบ้านด้วยความเดือดดาล ฉันเห็นกองขยะข้างทาง ฉันจึงตัดสินใจขว้างพระคัมภีร์ทิ้งด้วยสุดแรงของอารมณ์โกรธและขว้างไปให้ไกลเท่าที่จะทำได้อย่างเต็มแรง ฉันสบายใจได้ทิ้งพระคัมภีร์แล้ว ชีวิตกลับมามีสีสันอีกครั้ง ฉันรู้สึกอย่างนั้น และบอกกับตัวเองว่า "อย่าได้เจออีกเลยนะชาตินี้คริสเตียน" 10 ปีผ่านไป
  1. ชีวิตความเชื่อชาวพุทธของฉันเป็นอะไรที่ผิวเผิน ฉันทำบุญเพราะอยากได้การอวยพรกลับมาแต่ฉันก็ไม่เคยสมหวังกับการไปกราบไหว้พระ หรือรูปเคารพเลย พวกนั้นไม่มีคำตอบและความหวังที่การรันตีให้ฉันได้เลย มีแต่จะเสียเงินเพียงเพราะความเชื่อที่ว่า ถ้าทำบุญมากหรือบริจาคเงินมากๆ ก็จะได้รับบุญมาก หรือการอวยพรกลับมามาก บางครั้งฉันตามแม่ไปหาคนทรงเจ้าเพื่อสังเกตดูว่าเป็นอย่างไรถ้าดีฉันจะขอให้ช่วยอวยพรฉัน สุดท้ายช่วยไม่ได้

         ฉันเริ่มมีปัญหาในหลายๆเรื่องจนทำให้ฉันรู้สึกแย่และผิดหวังกับชีวิต รู้สึกเหมือนฉันอยู่คนเดียวเดียวกับปัญหาที่ใหญ่เท่าภูเขาที่ไม่มีใครช่วยฉันยกออกได้เลย ฉันใช้ชีวิตแบบไม่มีความหวัง มันน่าเบื่อ มันมองไม่เห็นทางเดินสำหรับอนาคต

         วันหนึ่งฉันเดินทางไปธุระต้องขึ้นรถเมล์ บนรถเมล์มีที่ว่างติดหน้าต่าง1 ที่ ฉันได้นั่งลงและมองออกไปนอกหน้าต่าง วันนั้นรถติดมาก คนที่นั่งข้างฉันทนรอไม่ไหวจึงลงไปก่อน มีอีกคนหนึ่งมานั่งแทนที่แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรรู้แค่ว่าเป็นชาวต่างชาติ สักพักคนที่นั่งข้างฉันถามฉันว่า "นี่อ่านว่าอะไร" ฉันเหลือบไปมองสิ่งที่ปรากฏ คือ พระคัมภีร์ ความคิด ความรู้สึกในเวลานั้นบอกกับตัวเองว่า "คริสเตียนอีกเหรอเนี่ย" แต่ฉันก็เก็บท่าทีและตอบกลับไปว่าภาษาไทยอ่านแบบนี้ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันได้พูดคุยกับชาวต่างชาติคนนั้น และก่อนที่เขาจะแยกจากกัน เขามอบVCD เกี่ยวกับพระเยซูให้ฉัน ฉันรับไว้และเก็บมันให้ลึกสุดในกระเป๋า

         หลังจากนั้นประมาณ1 เดือนฉันมีเวลาว่าง จึงได้เคลียร์กระเป๋าเป้และเจอVCD ที่ชาวต่างชาติให้ ฉันจึงเปิดดูและได้รู้เรื่องเกี่ยวกับชีวิตพระเยซูแบบเต็มๆอีกครั้ง ในเวลานั้นฉันเข้าใจที่เป็นประวัติบุคคล แต่ไม่ได้เข้าใจทางด้านฝ่ายจิตวิญาณแต่อย่างใดเลย 

         ฉันมีโอกาสได้ติดต่อกับชาวต่างชาติคนนี้อีกทางอีเมลล์ และทุกครั้งที่เขาลงมายังกรุงเทพฯ เขาจะนำหนังสือมาให้อ่าน และชวนฉันไปโบสถ์ แต่เขาไม่ได้พูดมากอะไรเกี่ยวกับพระเจ้าในเวลานั้นฉันรู้สึกดีที่ไม่ถูกผลักดันให้รับรู้เรื่องราวของพระเจ้าจึงเปิดใจมากที่จะรู้จักพระเจ้าด้วยตัวของฉันเอง

         ฉันเริ่มมองหาโบสถ์ใกล้บ้านเพื่อฉันจะได้ไปและศึกษาเรื่องราวของพระเจ้ามากยิ่งขึ้น เพราะในเวลานั้นฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมคริสเตียนถึงชอบพูดแต่พระเจ้า พระเยซู พวกเขาไม่เบื่อหรือยังไง เมื่อฉันไปโบสถ์คนที่โบสถ์ตอนรับด้วยดี และชวนฉันเรียนพระคัมภีร์ ฉันตอบตกลง และก็ยังไม่เต็มที่

         ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจรับเชื่อพระเจ้า ฉันได้พูดท้าทายพระเจ้าแบบไม่ได้ตั้งใจว่าถ้าพระเจ้ามีจริงก็ทำให้ฉันไปร่วมประชุมอธิษฐานให้ได้สิ แต่ฉันคิดว่าพระเจ้าทำลายความตั้งใจของฉันไม่ได้แน่นอน

         จากนั้นฉันได้รับหนังสือเรื่อง กล้าเรียกว่าพระบิดา เมื่ออ่านหนังสือเล่มนี้จบแล้วรู้สึกสัมผัสใจฉันมาก เหตุการณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นกับฉันเหมือนมันแสดงภาพในหัวฉันให้ฉันเห็นครั้งเมื่ออดีตฉันกระทำตัวอย่างไร ฉันต่อต้านพระเจ้าอย่างไร ฉันปฏิเสธพระเจ้าอย่างไร ทุกอย่างเหมือนเปิดโปงความบาปให้ฉันเข้าใจถึงความสำคัญที่ฉันต้องมีพระเยซู ฉันรู้สึกว่าฉันอาศัยอยู่ในประเทศที่มีอิสรภาพในการเลือกนับถือศาสนาอะไรก็ได้ แต่กับบุคคลในหนังสือที่ฉันอ่านเธอต้องยอมตายเพื่อที่จะเชื่อความจริงที่ว่าพระเยซูคือพระเจ้าแท้แต่องค์เดียวที่ช่วยเธอให้รอดได้ เรื่องนี้ทำให้ฉันเสียใจมากกับการที่ฉันเคยปฏิเสธพระเจ้า ดังนั้นเมื่ออ่านหนังสือเล่มนี้จบ สิ่งแรกที่นึกในเวลานั้นคือฉันอยากได้พระคัมภีร์สักเล่มเพื่ออ่านเพื่ออยากจะรู้จักพระเจ้าให้มากขึ้น ภาพในอดีตมันฟ้องฉันตอนที่เอาพระคัมภีร์โยนทิ้งงกองขยะ ฉันร้องไห้ ฉันต้องได้พระคัมภีร์ในวันนี้ จะไปหาที่ไหนล่ะ ฉันไม่รู้ว่าเขาขายพระคัมภีร์กันที่ไหน พยายามไปหลายที่หาร้านหนังสือคริสเตียนแต่ก็ไม่เจอ  จนในที่สุดเย็นมากแล้วก็เลยตัดสินใจไปโบสถ์ถามหาพระคัมภีร์กับศิษยาภิบาล เมื่อไปถึงโบสถ์สิ่งได้ยินคือเสียงร้องเพลงนมัสการพระเจ้า จึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันพุธที่เขามีประชุมอธิษฐานวันเป็นประจำ ฉันนึกถึงสิ่งที่เคยได้พูดท้าทายพระเจ้าเมื่อในอดีตได้ ฉันจึงยอมจำนนต่อพระเจ้าโดยไม่มีข้อแม้ใดเลย วันนั้นฉันบอกศิษยาภิบาลว่าฉันอยากให้เขาอธิษฐานรับเชื่อให้ฉันที เขาดูแปลกใจพร้อมกับดีใจในเวลาเดียวกัน คืนนั้นฉันได้ร่วมประชุมอธิษฐานและได้พระคัมภีร์กลับบ้านด้วยความยินดีมาก

         เมื่อเริ่มเชื่อพระเจ้าพ่อของฉันเริ่มสงสัยว่าทำไมฉันถึงไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ เรื่องนี้ทำให้พ่อโกรธ พ่อสั่งห้ามฉันไม่ให้เป็นคริสเตียนถ้าเป็น ก็ไม่ต้องมาเรียกเขาว่าพ่ออีกต่อไป ฉันก็รับฟังแต่ยังคงไปโบสถ์นมัสการพระเจ้าและอธิษฐานขอพระเจ้าช่วยให้มีทางออก จากนั้นฉันได้แต่งงานกับชาวต่างชาติที่เจอกันบนรถเมล์ พ่อของฉันจึงหยุดบ่นและอนุญาตให้ฉันเชื่อพระเจ้าตามสามีได้ จากนั้น5ปีต่อมาพ่อของฉันก็ได้กลายมาเป็นคริสเตียนอีกคน



Wednesday, 31 August 2016 14:17

Thailand Update August 2016

Jacob's Trip
It was a blessing to see Jacob here last month.  He preached a message on Sunday, which I thought was an excellent message.  It’s uploaded to YouTube here… 

Women’s Prison
The following day we went to the Women’s Prison to hold a church service there.  About 150 ladies were there.  The praise and worship was really uninhibited, and there were lots of “Amens” during the messages also.  It’s different from going to a typical Thai worship service outside, where they might have a lot of noise, but the atmosphere is different.  Jacob preached there about the Last Days, and I translated.  With time constraints it was a fairly short message, but really got them interested in the topic (which we hope to teach about more month by month), talking about “birth pangs,” which many of them could relate to, as this is a biblical metaphor used regarding the End Times.
One of the ladies in our weekly English class there showed a strong interest in the gospel.  Please pray for her and others who may not outwardly show an interest, but who are thinking nonetheless.
Shan Camp
We went to a Shan work camp not far from our house and gave them a lamb to eat.  Jallay preached in Shan about the Passover and how Jesus is the Lamb of God.  After that we gave an invitation and about ten of the adults raised their hands to pray with us.  In Thai/Burmese culture this may or may not mean they really were touched and want to get right with God.  Sometimes people may raise their hands just to be friendly or because the message sounded good, but not necessarily that they will commit their lives fully to Jesus.  We need to follow up with them.
Khae’s Testimony
Khae had a chance to share her testimony in English last month and she spent about 6 hours writing it out again.  The way she wrote it this time I thought was really good.  I’m attaching that here.
Also, here are some pictures of Micah with Jacob and also of our time at the prison.  We went to a friend's birthday party last month and I prayed for him.  During the prayer Micah said "Amen" all throughout the prayer.  I think Micah's a pentecostal ?

Peace in Christ,

Scott, Khae, and Micahberekiah


Moriel Children's Dental Mission in Olongapo is now underway. 49 kids and 11 more are coming. We took the severe tooth ache cases and gum disease cases first. None of these kids ever saw a dentist and the smaller ones didn't know what a dentist is. Some of the little ones didn't have a clue what was going on.

We interviewed a few dentists to get the right people and facilities we needed. It is fantastic. Just as good with God's help as the Pediatric Medical Mission we did, this time it is teeth, and lots of them!

We did tons of x rays. It will have been quite a project for us when it is completed. This will be followed by classes in oral hygiene by a pedantic hygienist.

This year, as soon as the monsoon rains stop, we are going to war against Dengue fever. We are going to smoke the mosquitoes out of existence before they infect any more of our kids.

The Tegelo translation work of scripture teaching and the pastor training by Brother Hope continues. Filipinos are good at evangelism (although Moriel does evangelize in The Philippines). The spiritual need is discipleship teaching and scripturally qualified pastors.

As you can see from the photos, we are needing a bigger mini bus to transport more kids which we are working on obtaining (we have about 100 children now, all rescued from the garbage dump where they scavenged to survive with predictably rotten teeth and ultra high Dengue fever risk).

To hear these kids sing hymns and say their prayers is absolutely magnificent. The Lord is indeed gracious both to them and to us!

Please pray for Paul Seville and his mission team in Olongapo/ Subic Bay, and the ministry of Brother Hope.

Please also pray that The Lord provides a new larger vehicle for transporting the children. We are only asking the Lord for the money and not soliciting our readers. We have the Dental Mission nearly funded already by God's goodness. We are however in desperate need of a larger and more reliable transport vehicle for the kids.

J. Jacob Prasch

Moriel Missions Policy
Moriel can make needs known (the main one being prayer), and as The Lord leads receive contributions by those so led of the Lord to contribute. Except in very occasional cases of a major disaster however (eg. Earthquakes), Moriel does not, per se, 'fundraise' for its projects. We do however actively and aggressively seek prayer.


Blog by Subject

Aberrational Theology Abuse Reports Alpha Course Announcements Antichrist apologetics Archeology Australia Author backsliding Berit Kjos Bezaleel Bill Alnor Bill Randles Bill Walthall Brian Broderson Buddhism calvary chapel Calvin Smith Canada Catholicism Central and South America Charley Carle Christopher Fisher Church Issues Comforting Those Who Mourn D. E. Isom Dave Royle David Lister D E Isom dental mission Discernment doctrine Ecumenism Elon Morah Elon Moreh Emergent Church End Times End Times Archive eschatology europe Evangelism Evolution False Prophets feminism former gay Hare Krishna heresy Hinduism history information In the Land Islam Israel Israel Missions Items of Various Interest Jackie Alnor Jacob Prasch James Jacob Prasch Jan Markell Japan Jehovah's Witnesses jezebel joyce meyer Kenya Missions last days Latest News Mexico Mike Gendron Mike Oppenheimer Missions Missions in Rome Moriel japan Mormonism Nessim Muse New Age New Apostolic Reformation News & Info New Zealand Persecution petition Philippine Garbage Dump Children Philip Powell Popular Teachers posttrib Prayer Request pretrib prewrath pride Prophecy News Purpose Driven Question and Answer Quote of the Day rapture Render to Caesar Ruckmanism russia Sandy Simpsom Scott Noble seal South Africa South Africa Missions Steven Boot Tanzania Missions Teaching Testimonies testimony Thailand Toronto, Pensacola & Lakeland Toronto, Pensacola & Lakeland tribulation Uncategorized United Kingdom United States USA Missions Word Faith wrath yeshua

Filter and Search Articles

Articles of note

Random Product from the Webstore

Your Shopping cart


Cart empty

Holyland Design

If you, your church or your ministry need graphic design, we recommend Holyland Design (who built this site).

Holyland Design