Book of Jonah - Afrikaans

April 1, 2025

Die Boodskap van Jona.

So baie is al gesê oor hierdie pragtige boodskap in die Woord van die Here. Baie mense verwerp vandag hierdie Boek as onwaar, maar die Woord van die Here is Brood vir die siel en die gees van die mens, dit is Voedsel vir die wat wil eet aan die Tafel van die Here.

 

Hand. 24/27: "Hom het God opgewek, nadat Hy die smarte van die dood ontbind het, omdat dit onmoontlik was dat Hy daardeur vasgehou sou word". En Vers 27 wat uit Jesaja en Psalms aangehaal word: 27: "Want U sal my siel nie aan die doderyk oorlaat of u Heilige oorgee om verderwing te sien nie".

Ons sien in die Boek Hebreers dat Abraham bereid was om sy enigste seun te offer, wat ook 'n tipe van Christus is, want hy het geweet dat God sy seun uit dood kan opwek om Sy doel te vervul. Dit is vir ons 'n voorbeeld hoedat iemand in 'n doods situasie geplaas kan word met die sekerheid dat hy / haar opstanding daarin gevind kan word.

Jona Hoofstukke 1­4:

"En die woord van die HERE het gekom tot Jona, die seun van Amíttai, en gesê: Maak jou klaar, gaan heen na die groot stad Ninevé en preek daarteen, want hulle boosheid het opgestyg voor my aangesig. Maar Jona het hom klaargemaak om na Tarsis te vlug, van die aangesig van die HERE af weg; en hy het na Jafo afgegaan en 'n skip gevind wat na Tarsis sou vaar. En hy het die reisgeld daarvoor betaal en daarin geklim om saam met hulle na Tarsis te vaar, van die aangesig van die HERE af weg. Maar die HERE het 'n sterk wind op die see gewerp, en toe daar 'n groot storm op die see ontstaan, het die skip gevaar geloop om skipbreuk te ly.

Toe word die seeliede bang??hulle het elkeen tot sy god geroep en die lading wat in die skip was, in die see gegooi om vir hulle verligting aan te bring. Maar Jona het na die onderste dele van die skip afgeklim en daar gaan lê en vas aan die slaap geraak.

Daarop kom die skeepskaptein na hom toe aan en sê vir hom: Wat makeer jou dat jy so vas slaap? Staan op, roep tot jou God! Miskien sal dié God aan ons dink, sodat ons nie vergaan nie.

Hulle sê toe vir mekaar: Kom en laat ons loot; dan sal ons weet om wie se ontwil hierdie ramp ons getref het. En hulle het geloot, en die lot het op Jona geval. [Spreuke 16:33: In die skoot word die lot gewerp, maar elke beslissing daarvan kom van die HERE.]

En hulle sê vir hom: Vertel ons tog om wie se ontwil hierdie ramp ons getref het? Wat is jou nering? En waar kom jy vandaan? Wat is jou geboorteland, en uit watter volk is jy?

En hy antwoord hulle: Ek is 'n Hebreër, en ek vrees die HERE, die God van die hemel, wat die see en die droë land gemaak het. Toe word die manne baie bang en sê vir hom: Wat het jy nou gedoen! Want die

manne het geweet dat hy van die aangesig van die HERE af wegvlug; want hy het hulle dit te kenne gegee.

Verder sê hulle vir hom: Wat moet ons met jou doen, sodat die see om ons heen kan bedaar? ??want die see het hoe langer hoe onstuimiger geword. En hy antwoord hulle: Neem my en gooi my in die see; dan sal die see om julle heen bedaar; want ek weet dat om my ontwil hierdie groot storm oor julle gekom het. Nogtans het die manne geroei om die skip weer land toe te bring; maar hulle kon nie, omdat die see hoe langer hoe onstuimiger teen hulle geword het.

Toe roep hulle tot die HERE en sê: Ag, HERE, laat ons tog nie vergaan weens die lewe van hierdie man nie, en bring geen onskuldige bloed oor ons nie; want U, HERE, het gedoen na u welbehae. En hulle het Jona geneem en hom in die see gegooi.

En die see het stil geword van sy onstuimigheid. En hulle het Jona geneem en hom in die see gegooi. En die see het stil geword van sy onstuimigheid.

Toe het die manne die HERE gevrees met 'n groot vrees en 'n slagoffer aan die HERE gebring en geloftes gedoen.

En die HERE het 'n groot vis beskik om Jona in te sluk; en Jona was drie dae en drie nagte in die ingewande van die vis. En Jona het tot die HERE sy God gebid uit die ingewande van die vis en gesê: Uit my benoudheid het ek die HERE aangeroep, en Hy het my verhoor; uit die binneste van die doderyk het ek geroep om hulp??U het my stem gehoor.

U tog het my in die diepte gewerp, in die hart van die see, sodat 'n stroom my omring het; al u bare en u golwe het oor my heengegaan. Toe het ek gesê: Ek is weggestoot, weg van u oë; tog sal ek weer u heilige tempel aanskou".

"Waters het my omring tot aan die siel toe, die vloed was rondom my; seegras was om my hoof gedraai. Ek het afgedaal tot by die grondslae van die berge, die grendels van die aarde het my vir altyd ingesluit; maar U het my lewe uit die kuil opgetrek, HERE my God!

Toe my siel in my versmag het, het ek aan die HERE gedink; en my gebed het tot by U gekom in U heilige tempel. Die wat nietige afgode vereer, verlaat die Een wat vir hulle goedertieren is.

Ek daarenteen sal aan U offer met 'n stem van lof; wat ek beloof het, sal ek betaal.

Die heil behoort aan die Here.

Daarop het die HERE die vis beveel om Jona op die droë grond uit te spuug. En die woord van die HERE het vir die tweede maal tot Jona gekom en gesê: Maak jou klaar, gaan heen na die groot stad Ninevé, en verkondig daar die boodskap wat Ek jou sal sê.

Toe maak Jona hom klaar en gaan na Ninevé volgens die woord van die HERE. En Ninevé was 'n ontsaglike groot stad, drie dagreise te voet. En Jona het begin met een dagreis ver die stad in te gaan en het gepreek en gesê: Nog veertig dae, dan word Ninevé verwoes".???}?[Die woord wat hier gebruik word

vir verwoes is "Nechpakeh'??haphak {haw?fak), dit is dieselfde woord wat in Genesis gebruik word by die verwoesting van Sodom en Gomora, dit was die mees verskriklike verwoesting van 'n stad wat deur die Jode vir ons in die Torah opgeteken is. Met die gebruik van hierdie term in die boodskap van Jona is dit duidelik dat hierdie boodskap ook 'n baie ernstige saak is.]

"En die manne van Ninevé het God geglo en 'n vasdag uitgeroep, en groot en klein het hulle met rougewaad beklee. En toe die berig die koning van Ninevé bereik, het hy opgestaan van sy troon en sy mantel afgehaal en in rougewaad gehuld in die as gaan sit.

En hy het in Ninevé laat uitroep en sê: Op las van die koning en sy groot manne??geen mens of dier, beeste of kleinvee mag aan iets proe nie, hulle mag nie wei of water drink nie; maar mens en dier moet 'n rougewaad om hê, en hulle moet ernstig tot God roep, en elkeen moet hom van sy verkeerde weg bekeer en van die onreg wat aan sy hande kleef.

Wie weet of God nie sal omkeer en berou sal hê nie, sodat Hy Hom afwend van die gloed van sy toorn en ons nie vergaan nie? En God het hulle werke gesien dat hulle hul bekeer het van hulle verkeerde weg; toe het God berou gehad oor die onheil wat Hy gesê het dat Hy hulle sou aandoen, en Hy het dit nie gedoen nie.

Maar Jona was hieroor erg ontstemd, en hy het kwaad geword. Toe bid hy tot die HERE en sê: Ag, HERE, het ek dit nie gedink terwyl ek nog in my land was nie? Daarom het ek tevore na Tarsis gevlug; want ek het geweet dat U 'n genadige en barmhartige God is, lankmoedig en groot van goedertierenheid, en Een wat berou het oor die onheil. O HERE, neem dan nou tog my siel van my weg, want dit is vir my beter om te sterwe as om te lewe.

Daarop sê die HERE: Het jy rede om vertoornd te wees? En Jona het die stad verlaat en aan die oostekant van die stad gaan sit. Daar maak hy toe vir hom 'n skerm, en hy gaan daaronder in die skaduwee sit, totdat hy sou sien wat met die stad gebeur.

Toe beskik die HERE God 'n wonderboom en laat dit oor Jona opskiet om te dien as skaduwee oor sy hoof, om hom van sy ontstemdheid te bevry; en Jona was baie bly oor die wonderboom.

Maar God het die volgende môre toe die dag breek, 'n wurm beskik; en dié het die wonderboom gesteek, sodat dit verdor het. En met sonop het God 'n gloeiende oostewind beskik; en toe die son op die hoof van Jona steek, het hy magteloos geword en gewens dat hy mag sterwe, en gesê: Dit is vir my beter om te sterwe as om te lewe. Toe sê God vir Jona: Het jy rede om vertoornd te wees oor die wonderboom? En hy antwoord: Ek het rede om vertoornd te wees tot die dood toe. Verder sê die HERE: Jy wil die wonderboom spaar waar jy geen arbeid aan bestee het nie en wat jy nie grootgemaak het nie, wat in een nag ontstaan en in een nag vergaan het.

Maar Ek mag Ninevé, die groot stad, nie spaar nie waarin meer as honderd en twintig duisend mense is wat die onderskeid tussen hulle regter?? en hulle linkerhand nie weet nie, en baie vee?"

Die klimaat in hierdie gebied is uiters droog en onvrugbaar, en dit is nie dat die lugversorging nie werk nie, nee dit is 'n onheidhoudbare situasie om in te wees!

Die idee dat hulle nie hulle regterhand van hulle linkerhand kon onderskei nie, is volgens die Hebreeuse teks dit: Ons het die term?'Jad'. Die woord vir regter hand is 'yemani, soos in:

Psalm 137:5 "As ek jou vergeet, o Jerusalem, laat my regterhand dan homself vergeet!" [Im eshchachak yerushalim tiscah yemani]

Die Regterhand van die Here in die Bybel.

Ps. 20:6 "Nou weet ek dat die HERE sy gesalfde verlos; Hy sal hom verhoor uit sy heilige hemel met magtige dade van verlossing van sy regterhand".

Die Regterhand in die Ou Testament is 'n tipe van Koning Jesus, en wat basies hier gesê word is dit: "Hierdie heidene ken nie die Weg tot redding nie, hulle ken nie die verkil tussen hulle regter en linker hand nie, en hulle weet nie hoe om hulle self te red nie!"

Dit is die Regterhand van God wat verlossing bring. Dit is kortweg die betekenis van die Hebreeuse term: Die Regterhand.

Wat 'n wonderlike verhaal! Hierdie Boek was geskrywe gedurende die koningskap van Jerobeam, ongeveer tussen die jaar 814?783V.C. Ons weet uit die geskiedenis dat daar 'n monotheïstiese (Geloof in een God) Asiriese koning met die naam van Adad?Nirari rofweg tussen die jare 810??782 V.C geregeer het. (Daar was ook 'n Egiptiese Farao en 'n paar Babiloniese konings wat ook monotheïsties was?Sien die Boek Daniël) Dit is moontlik dat dit hierdie koning was wat hom tot die Ware God bekeer het.

Die Jode was altyd gereken as 'n lig vir die Heidene???net so ook in die Ou Testament. Hulle het dit egter nie op dieselfde manier gedoen as wat dit vandag gedoen word nie, maar redding moes deur die Jode kom soos wat Koning Jesus sê in Joh. 4 dat die Jode Sy getuies aan die Nasies moet wees om die Ware God aan hulle verkondig.

Vandag kla die rabbis dat die Christene onder die Jode die Evangelie bring, maar hulle vergeet dat die Jode hulleself veronderstel is om, volgens die bevel van Moses, die Ware en Enige God aan die Heidene te verkondig, en die feit dat hulle dit nie doen nie is 'n bewys dat hulle nie meer die Ware Judaisme onderhou nie.

Die Verhaal van Jona.

Jona wou nie na Ninevé toe gaan nie, maar hy het 'n baie goeie rede daarvoor gehad.

Hierdie mense was om die minste daarvan te sê, slegte mense, absoluut goddeloos en heidens, en meer nog, Jona as 'n gelowige Jood, wat sy voorganger, Amos, se profesie gelees het, het sekerlik gesien wat ons Hemelse Vader oor Ninevé deur Amos geprofeteer het. Jona het dus 'n Bybelse rede gehad om nie na hierdie stad toe te gaan nie. Dit was nie net dat hy geweet het dat God medelye gehad vir hierdie mense nie, maar hy was seker daarvan dat hulle hom kan doodmaak. Hy het ook geweet dat Ninevé tot 'n oordeel gedoem is soos wat die profeet Nahum geprofeteer het. (Dit het op 'n latere geleenheid

gebeur toe die Nineviete teruggekeer het na die heidense wee.) Ons sien dus dat Jona sekerlik 'n baie goeie rede gehad het om nie te doen wat die Here hom beveel het nie.

Maar kom ons begin by die naam van Jona.

In Hebreeus beteken die naam Jona 'n duif. Wat sou dit beteken? Een betekenis vind ons in Johannes 2:16 waar Koning Jesus die mense uit die tempel uitgedrywe terwyl hulle besig was om handel te dryf met duiwe. (Ons vind dit in Levitikus 14 waar 'n duif 'n offergawe was en wat ook 'n tipe van Christus was soos wat al die ander diere offers ook was) In Hoogliedere 1:15 sê hy dat sy beminde oë het soos 'n duif.

Duiwe is monogamies, hulle het net een maat. In Genesis 8 het Noag eerste 'n onrein voël, n kraai, uitgestuur, maar die tweede voël wat hy uitgestuur het was 'n duif.

In die Nuwe Testament sien ons dat die Heilige Gees soos 'n Duif op Koning Jesus afgedaal het. Al hierdie beelde was vasgelê in die denkes van die Jode en dit het inspraak op die karakter van Jona gemaak, maar die belangrikste inspraak kom uit die Psalms van Dawid.

Ps.55:4?6: "My hart krimp inmekaar in my binneste, en verskrikkinge van die dood het op my geval. Vrees en bewing kom oor my, en angs oordek my. Toe het ek gesê: Ag, had ek maar vlerke soos 'n duif, dan sou ek wegvlieg en wegbly!"

Die idee hier is dit: Dawid wou probeer weg vlug van die rampe wat hom oorgekom het, net soos wat dit die geval was met Jona, hy wou ook weg vlug.

Wat beteken hierdie rampspoed vir ons? Die eerste ding wat ons van die profeet Jona moet verstaan is dieselfde as wat ons moet verstaan van al die Hebreeuse profete.

Elke Hebreeuse profeet was 'n tipe, 'n skaduwee van Christus, 'n Beeld van die Messias.

Deur hulle leer ons wie Christus is, en wat Hy gedoen het. Daar is nie 'n enkele Hebreeuse profeet wie se lewe nie 'n skaduwee of 'n Beeld van die Messias uitgedra het wat ná hulle gekom het nie. Dit is deur Hom wat daar Redding vir alle volke nasies en tale gekom het soos wat die profete oor Hom geprofeteer het.

Kom ons kyk na Jona as 'n tipe van Christus.

2Kon.14:25 is die eerste plek in die Bybel waar ons oor die profeet Jona lees.

"Hy (Jerobeam) het die grondgebied van Israel herower van die ingang na Hamat af tot by die see van die Vlakte, volgens die woord van die HERE, die God van Israel, wat Hy gespreek het deur die diens van sy dienskneg Jona, die seun van Amíttai, die profeet, wat uit Gat?Hefer was".???U moet oplet dat Jona eertstens na sy eie mense, die Jode, gestuur is, en na dit is hy eers na die heidene toe gestuur.

In Matt. 15:24 lees ons die volgende: "Maar Hy antwoord en sê: Ek is net gestuur na die verlore skape van die huis van Israel".

Christus was eerstens uitgestuur na Sy eie mense, die Jode, en eers later was Koning Jesus gestuur na die nie?Jode. Ons sien dat Jona van die plek Gat?Hefer gekom het, Gat?Hefer was binne loop afstand van Nasaret af. Hier is egter iets in die geskiedenis wat baie uniek is oor Jona, iets wat die Sanhedrin heeltemal misgekyk het.

Joh. 7:52,. "Hulle antwoord en sê vir hom: Jy is tog nie ook uit Galiléa nie? Ondersoek en sien dat daar geen profeet uit Galiléa opgestaan het nie." (Of soos wat hulle in dieselfde hoofstuk, vers 41, gesê het)?? "Ander het gesê: Hy is die Christus. En ander het gesê: Kom die Christus dan uit Galiléa?" Geen profeet het van Galiléa af gekom nie?? Hulle was verkeerd, Jona het van Galiléa af gekom! en net Jona en Christus is die enigste twee Profete wat van Galiléa af gekom het.

In Joh.1:4?6 kom 'n baie groot storm, en die woord in Grieks in die Nuwe Testament vir wind is 'Pneuma', en in Hebreeus is dit 'Ruach', maar in albei gevalle is dit ook die woord vir 'gees'.

In hierdie storm wat deur ons Hemelse Vader gestuur is sien ons dat Jona geslaap het terwyl die storm gewoed het terwyl die mense wat saam met hom die skip was angsbevange was. ??'Hoe kan jy slaap terwyl ons en die skip deur die storm besig is om te vergaan?'

Maar op 'n ander plek in die Skrifte sien ons: Markus 4:37?38: "En 'n groot stormwind het opgekom, en die golwe het in die skuit geslaan, sodat dit al vol wou word. Maar Hy was agter op die skuit aan die slaap op die kussing. En hulle het Hom wakker gemaak en vir Hom gesê: "Meester, gee U nie om dat ons vergaan nie?"

Wat met Jona gebeur het was 'n beeld wat met Koning Jesus gebeur het. Jona was 'n voorbeeld van Christus. Laat ons meer verstaan wat hier gesê word.

Jona 1:12: "Neem my en gooi my in die see; dan sal die see om julle heen bedaar; want ek weet dat om my ontwil hierdie groot storm oor julle gekom het".

Jona, uit sy eie keuse, was gewillig om sy lewe af te lê vir redding vir ander mense, ingeslote die heidene. In Joh.10:17?18 sê Koning Jesus: "Daarom het die Vader My lief, omdat Ek my lewe aflê om dit weer te neem. Niemand neem dit van My af nie, maar Ek lê dit uit Myself af. Ek het mag om dit af te lê en Ek het mag om dit weer te neem. Hierdie gebod het Ek van my Vader ontvang"

Jona was gewillig om uit sy eie vrye wil sy lewe af te lê vir redding vir ander, en so was die Messias, wat deur Jona as 'n teebeeld, 'n teken, voorgestel is, ook bereid om Sy Lewe af te lê vir die redding van ander mense.??Lukas 11:30: "Want soos Jona 'n teken was vir die Nineviete, so sal die Seun van die mens ook wees vir hierdie geslag".

Ons weet uit die Boek Konings dat Jona die seun van Amittai was. Hy profeteer gedurende die heerskappy van Jerobeam. [Daar was twee Jerobeams, albei was baie slegte mense en konings] Met die prediking van Jona het die heidene tot bekering gekom maar nie die Jode nie.

Met Christus het die Heidene die Woord van die Here aanvaar, maar die Jode het Hom verwerp, maar nie al die Jode het nie, net soos wat al die Jode ook nie vir Jona verwerp het nie, maar basies was dit net

die Heidene en nie die Jode nie, wat in die dae van Jona tot bekering gekom het net, soos in die geval van Koning Jesus.

Jona 1:16 vertel vir ons dat die Here 'n groot vis bestel het, en in 2:1 'n groot storm. Jona bid in die ingewande van die vis en sê: "?? Uit my benoudheid het ek die HERE aangeroep, en Hy het my verhoor:"

Die Here het die storm bestel en ook die vis. Hierdie was 'n doods ondervinding.

Sommige mense argumenteer uit die Hebreeuse teks dat Jona biologies gesterf het deur die implikasies wat die woord 'sheol' (doderyk) beteken. Maar sekerlik is die bedoeling hier dat dit 'n plek van dood is, en dit was die Here Self wat hierdie plek van dood vir Jona bestel het.

In Handelinge 2:23 lees ons: "Hom, wat deur die bepaalde raad en voorkennis van God oorgelewer is???". En in Jesaja 53:10: "Maar dit het die HERE behaag om Hom te verbrysel;" Jona was deur die Voorkennis van God bestem tot 'n plek van verwoesting en die dood, en net so was Koning Jesus deur die Voorkennis van God bestem vir 'n plek van verwoesting.

Jona het in die see 'gesterf', dit was sy doods ondervinding, of hy nou werklik gesterf het of nie, hy het in die see sy doodservaring gehad.

Psalm 69.

Hierdie is 'n Psalm van Dawid met 'n Messiaanse Profesie in die Hebreeuse Lofsange. In hierdie Psalm lees ons in Vers 21: "En hulle het aan my gal gegee as my spys, en vir my dors het hulle my asyn laat drink". Dit in 'n Profesie wat met Koning Jesus op die Kruis gebeur het, maar hierdie Psalm wat vooruit gegaan het met die dood van Christus, begin met die woorde:} Hoshanna Elohim} "Vir die musiekleier; op die wysie van: "Lelies." 'n Psalm van Dawid. Verlos my, o God, want die waters het tot by die siel gekom". ???Hier sien ons dan dat die dood van Christus metafories in die Hebreeuse Lofsange uitgebeeld word as 'n verdrinkings ondervinding.

Ons sing die pragtige lied: 'When peace like a river attended my soul; when sorrows like sea billows roll"?? wat geskrywe is deur 'n sekere Mnr. Stockwood, en wat baie mense nie geweet het nie, en ek ook nie tot so ongeveer ses jaar gelede, is dat hy hierdie lied gekrywe het nadat sy familie in Jerusalem, van al die plekke, verdrink het terwyl hy besig was met die bou van die Colony Hotel. Die idee van: "Sea Billows roll', was 'n verdrinkings ondervinding wat met sy famillie gebeur het, maar dit is ook 'n Bybelse tipologie wat verwys na die Verdrinkings proses van Koning Jesus soos wat ons in die Psalm lees.

Jona 3:8: "???maar mens en dier moet 'n rougewaad om hê, en hulle moet ernstig tot God roep, en elkeen moet hom van sy verkeerde weg bekeer en van die onreg wat aan sy hande kleef".

Jona roep uit: bekeer julle, bekeer julle, bekeer julle want God gaan die stad binne veertig dae verwoes,?

?en hy gaan voort en in Vers 8 en hy sê dat as hulle tot bekering kom dan sal God miskien nie Ninevé verwoes nie.

Baie mense wil hierdie profesie nou gebruik om valse profesie te regverdig waar mense dinge profeteer wat nie gebeur nie. Hulle wil sê dat die profeet Jona dinge geprofeteer het wat nie gebeur het nie. Maar

die teks maak dit baie duidelik dat hierdie 'n voorwaardelike profesie was: Hy sê baie duidelik dat as hulle nie tot bekering kom nie dan sal God Ninevé verwoes, hy het nie gesê dit gaan gebeur nie! Hierdie is 'n baie onredelike vergelyking met dit waarmee die valse profete van vandag besig is.

Ons sien dat Jona 'n baie direkte boodskap van bekering aan die Nineviete gebring het, want die Here se oordeel was besig om oor hulle te kom.

In Matt.4:17 sien ons: "Van toe af het Jesus begin om te preek en te sê: Bekeer julle, want die koninkryk van die hemele het naby gekom".

Jona bring ook 'n bekerings boodskap sodat die oordele van God afgeweer kan word. Net so ook is dit met Koning Jesus en Sy Dissipels: "Red julleself van 'n bose en verdraaide geslag".

Jona 2: 4 "Toe het ek gesê: Ek is weggestoot, weg van u oë; tog sal ek weer u heilige tempel aanskou". Die Hebreeuse teks sê dat Jona verwyder was voor die Aangesig van God.

Net so sien ons in Matt.27:46: "??en omtrent die negende uur het Jesus met 'n groot stem geroep en gesê: Eli, Eli, lama sabagtáni? Dit is: My God, my God, waarom het U My verlaat?" Net soos wat Jona deur God verlaat is, is Koning Jesus ook verlaat.

Jona 1:17: "En die HERE het 'n groot vis beskik om Jona in te sluk; en Jona was drie dae en drie nagte in die ingewande van die vis."??Net so was Koning Jesus ook drie dae en nagte in die graf. Jona is net soos wat elke ander Israelse profeet was, 'n tipe, 'n beeld van Christus.

Jona getuig van die Messias wat ná hom sal kom, en net so het al die ander profete ook geprofeteer. Al die profete se lewens getuig op die een of ander wyse oor die Messias, en Jona is nie 'n uitsondering nie.

Jona is oorgegee aan hierdie doods ondervinding, maar daar was dinge in die lewe van Jona wat hom verhoed het om te doen wat die Here van hom verlang het om te doen. Hy het die Wil van God weerstaan toe hy nie wou doen wat God hom beveel het om te doen nie, maar dit was ook nie sonder 'n baie goeie rede nie want hy het geweet wat Amos oor hierdie nasie geprofeteer het, en hy het geweet dat hierdie mense sleg was. Wie wil nou na 'n plek toe gaan waar hulle jou gaan doodmaak?

B) Hy het ook nie die medelye van God gehad nie, hy het egter die Oordeel en die toorn van God verstaan, maar hy het nie die medelye van God gehad nie, en hy was ook baie goed om te kan kla, want hy het oor alles gekla. Maar hy was iemand wat 'n baie goeie rede gehad het om oor te kla teen dit wat God hom beveel het om te doen, want dit wat die Here hom gevra het om te doen was vir hom 'n baie moeilike saak. Hy moes na mense toe gaan wat hy niks van gehou het nie, mense wat hom gaan haat omdat hy nie een van hulle is nie. In terme van die ou tyd was hy van die Weste en hulle van die Ooste.

En by wyse van die feit dat hy 'n Hebreer was, 'n Gelowige in die Ware God, en dat hy nie 'n heiden was nie, en dat hy van die Weste, die gekende Wêreld af gekom het, en hulle van die Ooste, het van hom net om daarna toe te gaan, 'n teiken gemaak. Hierdie dinge was geldige menslike redes vir sy teenkanting om nie te doen wat die Here hom beveel het nie.

Hy kon absoluut nie verstaan hoedat God medelye kon gehad het vir hierdie heidene nie.

Dit sou vir my dieselfde gewees het as om na 'n fondamentel Moslem toe te gaan, of dit sal wees soos vir 'n Jood om die Evangelie aan 'n Duitser te gaan bring.

Die Jona binne in ons.

Die Woord van die Here het twee keer tot Jona gekom. Die betekenis van die woord vir 'Woord' in Hebreeus is 'Dabar'en in Grieks is dit 'Logos' Dit beteken nie net 'n boodskap nie, dit beteken meer 'n persoon. Jesus Christus is die 'Dabar / Logos' in die Bybel.

In die Ou Testament was die Heilige Gees net vir sekere mense in sekere omstandighede en tye, Hoë priesters, konings en profete, maar die Heilige Gees het Jesus Christus aan almal verkondig soos wat dit vandag met ons die geval is.

Dit was net Koning Jesus se identiteit wat nie teenwoordig was nie, maar dit was in alle gevalle Hy wat verteenwoordig was / is. Die Woord het na ons toe gekom, wat beteken dat Koning Jesus self na hulle gekom het. In die Tuin van Eden toe Adam die Here in die tuin hoor wandel het was dit Jesus wat daar was.

Toe Jakob met die Engel (Die Metatron) van God geworstel het was dit Koning Jesus self. Koning Jesus was in die Ou Testament dieselfde as in die Nuwe Testament. Toe die Woord van die Here gekom het, was dit 'n ontmoeting met Christus self.

Wanneer die Here vir ons iets vra om te doen wat ons nie wil doen nie, of as daar iets in ons karakter is wat die werk van die Here ondermyn, dat gaan die Here nie net vir ons 'n boodskap gee nie, nee, Hy gaan self na ons toe kom.

Koning Jesus gaan voor ons staan, en ons gaan Hom 'sien'. Die boodskap gaan baie duidelik tot ons deurkom as Hy na ons toe gekom het, en ons gaan baie sekerlik weet wat met ons verkeerd is. Dit is 'n ontmoeting met die Persoon Self.

Wanneer Christus na ons toe kom en ons voor Hom verskyn dan sal ons absoluut weet waar ons staan. In die Hebreeuse families het die Jode normaal weg hulle kinders vernoem na hulle afgestorwe families, en in die Bybel, in die geskiedenis van Israel het hulle, hulle kinders vernoem na die Bybelse karakters.

In die Hebreerse denke as iemand die seun van iemand is, dan is dit nie noodwendig iemand se nakomeling nie, maar dit kan ook beteken dat die seun in die karakter van 'n sekere persoon is.

In Matt.16:17 sê Koning Jesus aan Petrus: "Geseënd is jy Simon bar Jona"???Dit is natuurlik in Aramees en nie Hebreeus nie, in Hebreeus sou dit 'Ben?Jona' gewees het. Nou hoekom het Koning Jesus hom op sy van en voornaam genoem?

Sy vader se naam was egter Jona, maar daar is meer hieraan verbonde. Dit is egter wonderbaar dat Petrus se naam ook Bar?Jona was, want hy was in die karakter van die profeet Jona, en so is u en ek ook.

Hier was hulle in 'n plek met die naam van Caesarea Philippi, 'n plek waar die Grieke die god Pan aanbid het, en ook 'n plek waar die Romeine die Keiser Augustus aanbid het.

Hier in Matt. 16:22 was Petrus baie ongelukkig en hy wou gehad het dat Christus hierdie heidene moet veroordeel omdat hulle die heilige Land verontreinig het, net soos in die geval van Jona wat wou gehad het dat God die Nineviete moes oordeel. Jona wou nie na die heidene toe gaan nie, en net so wou Petrus wat in die karakter van Jona was, ook nie na die heidene toe gaan nie.

In Handelinge 10 lees ons die verhaal van Cornelius en die onrein voedsel, Petrus wou net soos Jona niks tedoen hê met die heidene nie. Koning Jesus sê vir Petrus dat hy in die karakter van Jona is omdat hy niks met hierdie Romeine en Grieke te doen wil hê nie. Hy wou nie gaan waar die Here hom heen gestuur het nie.

Kyk na Johannes 21:18: "Voorwaar, voorwaar Ek sê vir jou, (Jesus praat hier met Petrus) toe jy jonger was, het jy jouself gegord en rondgegaan waar jy wou; maar wanneer jy oud geword het, sal jy jou hande uitsteek, en 'n ander een sal jou gord en bring waar jy nie wil wees nie."

Petrus, in die karakter van Jona, wou nie gaan waar die Here hom heen gestuur het nie.

Kyk na Galasiërs 2:11?12, Jona het 'n veroordeelde houding teen die Nie?Jode gehad wat veroorsaak het dat hy 'n gedrags probleem gehad het, net so in die geval van Petrus?? V11?12: "Maar toe Petrus in Antiochíë gekom het, het ek hom openlik teëgestaan, omdat hy veroordeeld gestaan het". Want voordat sommige van Jakobus af gekom het, was hy gewoond om saam met die heidene te eet; maar ná hulle koms het hy hom teruggetrek en hom eenkant gehou uit vrees vir die wat uit die besnydenis is".

Net soos in die geval van Jona, was Petrus ook in die karakter van Jona.

Daar was 'n rede waarom Jona om nie iets met die heidene te doen wou hê nie, want hy het gelees wat Amos van hulle gesê het. Hy het geweet wat God met hulle sou gaan doen het, en hy was nie verkeerd nie. Maar hy kon nie die Medelye van God vir hierdie mense insien en verstaan nie.

Dit maak nie saak hoe sleg mense is nie, want die oomblik wanneer God tot ons nader en ons voor Koning Jesus te staan kom dan sal ons weet en sien hoe sleg ons ook is, as ons onsself met Koning Jesus vergelyk.

Die Here bestel 'n groot storm en Jona word in die see gegooi, en God bestel 'n dood en hy word begrawe in 'n buik van 'n groot vis onder die Middellandse see iewers tussen Turkye en Tel?Aviv.

Hierdie is 'n spesifieke ondervinding wat in die Woord van die Here vir ons opgeteken is wat ons Teologies leer van die lewe na die dood. Maar dit is ook een van die dinge wat iets aan ons openbaar oor Koning Jesus. Toe Christus aan die Kruis vir ons sondes gesterf het, kon Sy Vader Hom nie bystaan nie, maar die Stem van ons Hemelse Vader het Koning Jesus uit die doderyk opgewek.

Handelinge 2:24 vertel vir ons: "Hom het God opgewek, nadat Hy die smarte van die dood ontbind het, omdat dit onmoontlik was dat Hy daardeur vasgehou sou word. Die Doderyk, die dood en die graf kon nie onse Here vashou nie.

2Kor. 4:8?14: "Want ons wil nie hê, broeders, dat julle onbekend moet wees met ons verdrukking wat oor ons in Asië gekom het nie, dat ons dit bo ons krag uitermate swaar gehad het, sodat ons selfs aan ons lewe gewanhoop het. Ja, ons het al self by onsself die doodvonnis oor ons gehad, sodat ons nie op onsself sou vertrou nie, maar op God wat die dode opwek; wat ons verlos het uit so 'n groot doodsgevaar en nog verlos; op wie ons hoop dat Hy ook nog sal verlos, terwyl julle ook vir ons saamwerk deur die gebed, sodat daar vir die genadegawe aan ons deur baie persone op baie maniere vir ons gedank mag word.

Want ons roem is dit: die getuienis van ons gewete dat ons in eenvoudigheid en reinheid van God, nie in vleeslike wysheid nie, maar in die genade van God in die wêreld verkeer het, en veral by julle. Want ons skryf aan julle niks anders as wat julle lees of ook verstaan nie, en ek hoop dat julle dit ook tot die einde toe sal verstaan, soos julle ook gedeeltelik van ons verstaan het dat ons julle roem is, net soos julle ook ons roem is in die dag van die Here Jesus".

Soos wat die profeet Hosea dit gestel het in 6:2; die Opstanding van Koning Jesus Christus is ons opstanding, omdat Sy Dood ook ons dood is. Hosea sê: "Hy sal ons ná twee dae lewend maak, op die derde dag ons laat opstaan, sodat ons voor sy aangesig kan lewe".

Kon die dood Koning Jesus vashou? Nee! Kan die dood vir u en vir my deur Koning Jesus Christus vashou???Nee!

Daar is nie 'n tekort aan dinge in my lewe wat die Opdragte van my Here teenstaan nie, en somtyds voel ek dat ek besig is om te sterf as gevolg van die pyne in my liggaam waaroor ek gedurig deur kla, ook wanneer ek kla oor die mense en kerke wat my werke en myself verwerp omdat ek nie saam met hulle stem nie. Maar toe ontvang ek 'n brief van my Christen broer wat vertel van sy werk vir die Here in absolute haaglike omstandighede waar hulle totaal nie instaat is om hulleself te onderhou nie. Dan kyk ek na my eie lewe en dan sien ek dat my kinders 'n dak oor hulle koppe het, en dat hulle altyd genoeg het om te eet en aan te trek. Wat het ek om oor te kla? Ja, my nek is seer, maar ek het pille wat ek kan drink vir die pyn. Daar is mense met erge pyne as ek, wat nie geld het om pille te koop nie! Dan vra ek waarom moet ek elke dag sterwe vir die saak van die Here?

Hoekom is dit so dat al die bedienings wat staan vir die Waarheid, altyd sukkel met geld terwyl die vervalsers altyd genoeg daarvan het? Dit is omdat hulle ook vir geld stry, maar al wat hulle bereik is 'n groter afvalligheid. Eerlike en opregte bedienings stry vir die Waarheid en die Geloof in God en nie vir geld ook nie.

Die dood werk in my, hoekom? Omdat ek die Waarheid omhoog hou.

Wanneer ek standpunt inneem teen die valshede dan sê hulle ek is ongebalanseerd.

Wat sê God vir my deur al hierdie dinge? Wat sê die Here vir jou en my wanneer ons in die ingewande van die vis is? Onthou Koning Jesus het gesê dat Hy soos Jona is.

Dit het vir ons Here an die Kruis voorgekom of Sy Hemelse Vader hom verlaat het. Ons gedrag is nie redeloos nie, ons het 'n rede om so te voel maar ons is in 'n baie slegte situasie. Somtyds het ons nie 'n werk nie, somtyds is ons in 'n finansieële gemors, somtyds het ons gesondheids probleme, probleme in die kerke, en dit wil voorkom asof ons God verlate is. Hy plaas ons in 'n graf. O' Nee, tog nie die Nineviete nie!, ook nie die Mormone of die Moslems nie!

Die Here plaas ons in die doderyk.

Maar die dood kon Jesus Christus nie hou nie, en die dood kan jou en my ook nie hou nie. Ek het dit al duisende kere gesê dat die toets vir 'n ware Christen nie is dat hulle nie verdrukkinge sal hê nie, in teenstelling, as u nie verdrukkinge het nie dan is u nie 'n ware Christen nie.

Nee die toets is nie om in die vis se buik te beland nie, die toets is wat gebeur as jy binne in die vis se buik is.

Blaai na Psalm 18:4?6. Daar is direkte verbindtenisse met dit wat met Jona gebeur het toe hy in die ingewande van die vis was.

"Bande van die dood het my omring, en strome van onheil het my oorval. Bande van die doderyk was rondom my; strikke van die dood het my teëgekom.

Toe ek benoud was, het ek die HERE aangeroep, en ek het tot my God geroep om hulp; Hy het my stem uit sy paleis gehoor, en my hulpgeroep voor sy aangesig het in sy ore gekom".

Ons is miskien uit die Gesigsveld van ons Hemelse Vader, maar Hy Hoor as ons na Hom Roep. Psalm 42:7: "Die vloed roep na die vloed by die gedruis van u waterstrome; al u bare en u golwe het oor my heengegaan".

Psalm 116:3?9: "Bande van die dood het my omring, en angste van die doderyk het my getref; ek het benoudheid en kommer gevind. Maar ek het die Naam van die HERE aangeroep: Ag, HERE, red my siel. Die HERE is genadig en regverdig, en onse God is 'n ontfermer. Die HERE bewaar die eenvoudiges; ek het swak geword, maar Hy het my gehelp. My siel, keer terug tot jou rus; want die HERE het goed aan jou gedoen. Want U het my siel gered van die dood, my oog van trane, my voet van struikeling. Ek sal wandel voor die aangesig van die HERE in die lande van die lewendes.

Al sterf ons, is daar nog steeds 'n opstanding vir ons, want daar is 'n Millennium Koninkryk: Vers 15: 15 "Kosbaar is in die oë van die HERE die dood van sy gunsgenote.

Al sterwe ons sal ons Hom nie in die land van die dooies sien nie maar in die land van die Lewendes. : Job19:25?27: "Maar ek, ek weet: My Verlosser leef; en Hy sal as laaste oor die stof opstaan. En nadat hulle so my vel afgeskeur het, sal ek nogtans uit my vlees God aanskou; Hom wat ék sal aanskou my ten goede, en my oë??en geen vreemde nie???"

Al sterwe ons sal ons nogtans die Goeie van onse Here in die Land van die Lewendes sien!

Dawid skrywe : "Uit die dieptes het ek na U geroep O' HERE"

Wanneer ons in hierdie dieptes is, dan is ons nie in die teenwoordigheid van die Here nie, Ons Argumente kan grondig wees, al is dit vir ons self, maar as ons in die ingewande van die vis is en die waters is besig om ons te verdring dan is ons nie besig om te verdrink nie, want ons is al reeds verdrink en die tralies van die doderyk laat vir ons geen gaping om die Here ons God te aanskou nie, ons het uit die Gesigsveld van die Here u God verdwyn. Maar hierdie Psalms vertel ons nie dat die Here onse God ons sien nie, Nee, Hulle sê Hy 'hoor' ons. En net op hierdie oomblik, alleenlik op hierdie oomblik, sal die vis ons uitspuug op die strand. Jona moes baie sleg gelyk en guruik het, maar hy was reg vir aksie!.

Wanneer ons deur so 'n gemors gegaan het dan sal ons heelwaarskynlik ook nie so goed voel en lyk nie, en ons sal heelwaarskynlik 'n paar liter reukweerder nodig hê, maar ons sal gereed wees vir aksie! Soos wat Paulus sê, sy dood is ons dood, en net so is sy opstanding ons opstanding. Die dood kan hom nie hou nie, en ook nie vir ons nie. Net soos wat Hosea ook gesê het. Die doderyk kon Koning Jesus nie hou nie, en hy kan ons ook nie hou nie.

Miskien gaan ons al onder vir die derde keer, en God roep ons om dinge vir Hom te doen wat ons nie wil doen nie, en ons weet dat daar dinge in ons karakter is wat nie die Karakter van Jesus Christus verteenwoordig nie, net soos in die geval van Petrus en Jona. Daar is Storms wat deur God self gestuur is, en daar is 'n vis wat wag op sy ete, en dit is ons.

Terwyl ons in die dieptes van elende, in die buik van die vis is, is daar valse leraars wat ongestoord voortgaan met hulle valshede, maar die Hand van die Here het teen ons opgekom en nie teen hulle nie. Alles is teen ons, geestelik en emosioneel!

Jona 2:3?9: "U tog het my in die diepte gewerp, in die hart van die see, sodat 'n stroom my omring het; al u bare en u golwe het oor my heengegaan.

Toe het ek gesê: Ek is weggestoot, weg van u oë; tog sal ek weer u heilige tempel aanskou. Waters het my omring tot aan die siel toe, die vloed was rondom my; seegras was om my hoof gedraai. Ek het afgedaal tot by die grondslae van die berge, die grendels van die aarde het my vir altyd ingesluit; maar U het my lewe uit die kuil opgetrek, HERE my God! Toe my siel in my versmag het, het ek aan die HERE gedink; en my gebed het tot by U gekom in u heilige tempel.

Die wat nietige afgode vereer, verlaat die Een wat vir hulle goedertieren is.

Ek daarenteen sal aan U offer met 'n stem van lof; wat ek beloof het, sal ek betaal. Die heil behoort aan die HERE".

Toe ek Wedergebore is het ek 'n gelofte afgelê, ek het belowe dat ek Jesus Christus as die HERE van my lewe sal aanneem. Hy is die Een wat my verlos het. Hy is die Een wat vir my 'n nuwe lewe gegee het, en ek het belowe om my lewe vir Hom te gee, en elke keer wat ek sondig dan verbreek ek hierdie gelofte, en elke keer wat ek nie my Koning se Wil nakom nie dat verbreek ek hierdie gelofte. Ek het 'n gelofte

gemaak, maar elke keer as dit by betaal kom, dan het ek 'n geldige argument om dit nie te doen nie. Wanneer ons 'n gelofte aan die Here gemaak het, moet ons maar liewer betaal wat ons aan Hom verskuldig is want Hy sal ons nie laat vry kom nie. Die storms en die vis gaan verseker kom, hierdie vis gaan ons eet, maar die vis kon nie vir Jona inhou nie, en hy sal ons ook nie kan inhou nie. Wat met ons gebeur, gebeur nie sonder 'n rede nie en die vis sal ons ook op die strand uitspuug. Ek dink almal van ons behoort Bar?Jona genoem te word.

Ek is seker dat so 'n naam my sekerlik sal pas! Somtyds wil die golwe my ook oorspoel en my verdrink, en al bestaan hierdie golwe uit mense, dan is die vraag vir my en u;??Wat wil my Here vir my daardeur sê?

Ek weet nie wat Hy vir u sê nie en baie keer weet ek nie eens wat Hy vir my wil sê nie, maar dit weet ek, dat die enigste plek waar ek somtyds kan weet wat die Here my God vir my wil sê, is in die buik van die vis. Dit maak nie saak in watter omstandighede u u bevind nie, al voel dit vir u of die Here u verlaat het, kan hierdie vis u nie inhou nie.

Die graf kon nie onse Here Jesus Christus nie vashou nie. Ek weet nie wat se soort vis gaan u insluk nie, ek weet ook nie in wat se graf u is nie, maar dit weet ek, as u in die wee van die Here wandel dan sal hierdie vis u nie kan inhou nie.

Die Seën van die Here vir u almal. †††


October 12, 2026
Written by - Rubin Rothler LLB, LLM Examples abound in history of how the responses to innovations in technology that disrupted and transformed the nature of warfare have taken a delayed time to be adapted. Chain mail and armour had to be altered and bolstered to repel arrows from the English Longbow in Medieval Europe, but this didn't occur in time to the dismay of the French at Agincourt. It took the Spanish decades to redesign their cumbersome Galleons that lay prey to the swifter English ships. Napoleonic era field tactics were still being employed during the American Civil War, with mass charges mowed down by the Gatling barrel machine gun. Trench warfare was only later embraced during WWI. With the cheap manufacture of drones and the advances in AI a new chapter has opened in how war is waged in our own time. The conflicts in Ukraine and Iran have demonstrated how asymmetric warfare has become as much an economic calculation as a game of cat and mouse. Drones (and relatively cheaply manufactured ballistic missiles by Iran) are being shot down at great expense. AI which has been extensively deployed for target identification in Gaza is also proving to be a vital tool in hunting incoming drones. But as in the delayed development of military countermeasures historically, drones are ahead of AI in the battlefield. This is reflected in the enormity of Russian military casualties that have fallen victim to Ukrainian drones. AI is able to cut through the 'background noise' of distracting projectiles, birds and other debris to home in efforts to eliminate the actual drone target. The magic formula is speed and precision. Humans can detect and assess a threat, but AI can process radar, cameras and other sensors almost instantly, and with increasing accuracy predict where a drone intends to strike. When swamped with a wave drone attack, AI acts to identify and track the multiple threats. AI can also help decide how to respond. Depending on the system, the response could involve electronic warfare, an interceptor drone, a missile or a gun-based system. Ukraine has installed automated machine gun turrets instructed by AI to protect Kiev. In some cases, humans still make the final decision to engage, while AI handles the calculations and tracking required to make that decision quickly. More broadly, drone warfare is becoming a contest between autonomous systems. The challenge is no longer simply building a better missile or a better drone. It is building a system that can see the threat first, understand it quickly and respond before the drone reaches its target. In that sense, AI is becoming a critical part of air defence. The advantage may increasingly belong to whoever can make the fastest and most accurate decisions—not necessarily whoever manufactures the most expensive weapons. AI's pace of progress is exponential. It is beyond comprehension what capacity could be realized in even the next 2-3 years. The combination of drones, robotics and AI may render the traditional military hardware of tanks, frigates and fighter jets almost functionally obsolete. The development of AI's course of military application will be largely directed by the conflicts where it is deployed. In the pre-AI world of 1987, the black Friday market crash during the Reagan Administration saw a dangerous drop in the Dow, where computer analysis issued sell orders against a background of Reagan's massive budget deficits. Amidst Reagan's budget deficits this created an environment where social security was looted to fund defence spending. A supposed conservative President ran a fiscal policy with simultaneous increases in the Pentagon budget, coupled with tax cuts. The computer generated sell off was beyond the functional control of brokers and market makers, while the Soviets attempted to engineer market irregularities affecting the American economy which had further global ramifications due to massive American trade deficits with Japan under Reagan. The current Securities exchange environment is at best no less complex now. Given the spectre of what transpired in 1987 with computerised over control of stock exchange trading, and a shadow hanging over the bond market we are left to ponder could another such scenario be triggered in the age of AI? And even more illuminous prospect over shadows us now with the question can AI gain a decision-making operational capacity over command-and-control decisions. Certainly, for tactical weapons systems or even a doomsday scenario with Russia, China, India or Pakistan placing nuclear launch control in the hands of AI that could result in an exchange that either the US, Britain, France or Israel would be forced to react to. Without scaremongering it is necessary for strategic planners to prevent the nuclear powers that be from arriving at the precipice of such an abyss.
September 21, 2026
The interlinked nature of third-party involvement in the ongoing conflicts in Iran and Ukraine has increasingly come to the fore in recent weeks. It emerged that China has not only been providing Iran with radar systems, navigation tools, and electronic warfare technology, but also high-resolution satellite imagery and geospatial data to direct its rockets. The same great-power relationships that are shaping the Middle East are affecting the conduct and constraints of the war in Ukraine. It is apparent that a reciprocation in kind is dictating Russia's conduct towards the US in Iran. Intelligence and targeting support mirror similar U.S. assistance to Ukraine. But this picture becomes murkier when considering the backroom accommodations Trump is willing to give Putin. Recently, Trump pressured Zelensky to stop targeting Russian diesel infrastructure, saying the attacks were causing a shortage of the fuel that is "hurting the world." The U.S. national average price for diesel, which is used by trucks, trains, ships, and farm equipment, rose above six dollars a gallon for the first time last Thursday. Such interventions demonstrate how developments on the battlefield in Ukraine can no longer be considered independently of wider economic and geopolitical calculations. China has been using tankers that are already at sea, when that runs out the American blockade will create shortage problems for the Chinese economy, as China no longer gets Venezuelan oil and is reliant on Iran and international spot market prices. The war with Iran is now spreading to Yemen, with the Houthis attempting to replicate the Iranian chokehold model perfected in the Strait of Hormuz. The strategic importance of controlling or threatening critical maritime chokepoints is central to the wider contest. What happens in the Gulf can therefore have consequences for shipping, energy markets, and military calculations far beyond the immediate theatre. So far, the US has declined Saudi requests to slow the Houthi advance. Neither Turkey nor Egypt seems inclined to come to Saudi Arabia's aid. This is despite the signing of a very recent mutual defence pact between Saudi Arabia, Turkey, and Pakistan. More developments can happen in these conflicts on an average day than can be afforded mention, but they should be increasingly understood as interconnected parts of a wider geopolitical confrontation. Assistance in one theatre triggers reciprocal action in another. Consequently, these cease to be discrete, containable conflicts and are extending into prolonged multinational conflicts. There is a distinct possibility that these may become frozen conflicts over time. A more terrifying eventuality is something more akin to the Thirty Years' War, which was fought in the first half of the 17th century in Europe. It is important to remember that this calamity, which ravaged Europe, began as a localized rebellion that gradually drew in more and more powers. The initial religious nature of the fighting gave way to political struggles. The mechanism by which a localized conflict becomes a multinational struggle offers a historical warning worth considering. The danger today is that a collection of individually distinct conflicts could become sufficiently interconnected that containing any one of them becomes increasingly difficult. Iran, Ukraine, Russia, China, the United States, and the conflict involving the Houthis are already linked by military assistance, intelligence, energy, trade, and strategic competition. The question, therefore, is no longer simply how any one of these conflicts ends. It is whether they can remain separate conflicts at all.  (Author is an Israeli American lawyer academically qualified in British and in U.S.A. law, and a graduate of the School of Oriental & African Studies, London. He is a Jewish believer in Jesus and is currently based in Israel).
By David Passmore • September 12, 2026
Moriel & Jacob Prasch request prayer for our sister in Jesus - Wendy Blomkamp, widow of Brother Fred Blomkamp (now with The Lord), the founder of Moriel South Africa Branch (not to be confused with Moriel's Ebyown Aids Children's Mission in South Africa founded by David Royle). Wendy, (an equestrian rider of all things) is originally from West Yorkshire, England but has lived most of her life in South Africa and is currently in retirement in the USA. Unfortunately, Wendy is diagnosed with inoperable pre terminal cancer with cardio pullmonary complications. The Lord will either intervene supernaturally or call her home. We request prayer for Wendy and her beloved family and wisdom for her physicians. In Christ, All at Moriel
By David Passmore • September 7, 2026
The US midterm elections are around the corner and the results could have profound effects on US foreign policy concerning Israel. Much has been said about this vote being a referendum on Trump's unpopular war with Iran. But it can equally be said to be about Trump's other foreign policy engagements that are viewed rather more favourably like the overthrow of Maduro in Venezuela and his replacement with a pro-American regime. With Israel the picture is less clear. It used to be a given that Israel enjoyed bipartisan support on the Hill. You could count on the fingers of one hand the number of politicians opposed to supporting Israel - the occasional fringe Democrat representing a singular Michigan constituency with a high Arab origin demographic, or a rare odd ball Republican preaching strict isolationism. This dynamic has shifted quickly in the last decade. The Democrats have all but abandoned any inclination of a pro-Israel position. Even establishment figures like Chuck Schumer have been pressured to side with the Party's radical left wing. With 60-80% of Democrats now anti-Israel, Israel can no longer rely on Jewish Democrats to oppose anti-Zionism or antisemitism. The most outspoken Democratic member of the Senate advocating a pro-Israel position, Senator John Fetterman of Pennsylvania is being pressured to resign and leave the party even by Pennsylvania's Jewish Governor Shapiro and Soros sponsored Philadelphia Prosecutor Krasner. This is happening concurrently with mass endorsement from 170 leading Hollywood Jewish actors writing a letter of support for Mark Ruffallo - despite his antisemitic comments naming Jewish investors supporting a Hollywood studio mega merger as being associated with apartheid genocide. However most shocking, were the comments by Michigan Attorney General Dana Nessel who stood before an audience of Jewish Democrats last weekend telling them they may need to sacrifice the safety, and even the future, of their own people in exchange for saving the rest of humanity. Such rhetoric is contrary to basic human instincts of survival and self-preservation. If any other nation were suggested this course of action, I wonder what their response would be? On the Republican side the foreboding sense of an altering course towards Israel no longer seems so distant. The anti-Israel faction in the Republican party led by Tucker Carlson, Candace Owens and Nick Fuentes are now being supported by Vice President Vance. Jewish kingpins in the Trump Administration such as Witkoff and Kushner have been tied to business dealings in N.Y. with the Muslim Brotherhood controlled Qatari government through its business holdings. Should Republicans lose control of the Senate while Democrats take the House, Israel could find itself having to drastically re-access its relationship with Washington. We wouldn't see an immediate break in ties. American military, intelligence, technological and strategic cooperation with Israel is too integrated into the core of US institutions and corporations that would take a protracted period to dismantle. However, the power of Congress is in no way feeble. Congress controls funding, foreign-assistance legislation, sanctions, arms-related legislation and, perhaps most importantly, the political milieu in which an administration operates. A Democratic House combined with a Senate no longer controlled by Republicans could place enormous pressure on Trump to alter his attitude towards Israel. Practically this could entail demanding further accountability from Israel over military operations in Gaza, and the West Bank Settlers causing civilian casualties and property damage. Military aid could face more conditions or restrictions, but an immediate cutoff is unlikely. Israel has historically depended upon the presumption that regardless of who was President, there would be a robust enough bipartisan coalition in Congress to prevent a major deterioration in the relationship. Now the opposite appears true. Israel is taking the gamble of solely relying on a friendly President like Trump getting elected to maintain cordial relations. With the erosion of even much of Jewish American support for Israel and the hijacking of the Democratic party by a pro Islamist socialist left seen in Mamdani and others, Israel is forced to confront the inescapable reality that the last strong bastion of support for it is the Republican Party's evangelical base. But even younger voters in this key demographic are beginning to question support for Israel. The hostility displayed by the Haredim in Jerusalem and elsewhere against Christians including evangelicals, is to say the least counter-productive to the national interest. To attack the one friend Israel has left with a proven track record of loyalty and is vital to pro-Zionism internationally, is particularly detrimental to the national interest. It is Iran with its Mahdiist interpretations of jihad and sharia as a religious ideology that drives its hatred of Israel and the USA, and The West, to the detriment of the interests of the majority of the Iranian populace who want non hostile co-existence.  Such religious fanaticism and ideologically fuelled hatred ought not be given place in Israeli Judaism. It too, will generate adverse consequences for the majority of Israelis, including religious moderates, who desire an ongoing friendship with Evangelical Christians whose theology is not one of anti Semitism, but of proven Philo-Semitism and pro Zionism.
By David Passmore • August 21, 2026
Don't bite the hand that feeds you - Irish hypocrisy towards Israel Rubin Rothler LLB, LLM Amongst European nations, Ireland in recent years has gained the reputation as being the leading anti-Zionist country. The Irish Republic has never been favourably inclined to Israel. It only established an Embassy in Tel Aviv in 1996. In poll after poll the vast majority of the Irish public have indicated hostility towards Zionism and strong support for Palestinian Statehood. The curious aberration to this is that in British Ruled Northern Ireland support is demarcated along sectarian lines. Catholic Republican areas predictably tend to ardently support the Palestinian cause, while Protestant Unionist communities are overwhelmingly pro-Israel. Perhaps some credence can be given to sentiments of traditional Catholic antisemitism hardwired into the Irish psyche as contributing towards this disposition. It was certainly odd that the Irish government promptly sent a delegation to the Nazi German Ambassador in Dublin to convey condolences after news of Hitler's suicide broke at the end of WW2. But more concretely if you were to ask the average Irish protester on a pro-Palestine march the basis of their empathy for the Palestinian cause, they would point to the ostensible parallels between the Irish experience of fighting for independence from British colonial oppression to the plight of Palestinians living under Israeli occupation. Further remonstrations on a diplomatic level concern the actions of the IDF interreacting with Irish Peace Keepers in Southern Lebanon that have caused the deaths of several Irish Peace Keepers over the decades in friendly fire incidents. Ireland has contributed the most peace keepers to this mission per capita and the government has condemned Israel for these deaths that they view as avoidable. This animosity towards Israel is unbalanced. There are reasons to consider that Ireland and Israel have a shared experience of national liberation. Both countries fought the British in the pursuit of independence. Both countries made great efforts to resurrect their ancient languages for modern wide scale use. Both the Irish and Jews form major diaspora communities in New York. Despite all this Ireland ranks as Israel's second largest export market after the US. The preponderance of Israeli exports to Ireland comprises electronic integrated circuits, micro-assemblies, and tech manufacturing components. American multinational colossal tech corporations like Intel are substantially engrossed in this trade through the chain of supply. Ireland and Israel are hubs for design and manufacture of high-tech hardware components for US corporations. So, due to the nature of the most prosperous and competitive sectors of their respective economies, Israel and Ireland are inextricably bound in bilateral trade ties. Resolutions from the Irish government to impose sanctions on West Bank originating produce is merely perfunctory rhetoric. Such actions amount to a drop in the bucket in terms of impact to overall trade. The stark reliance of Ireland on advanced Israeli aviation equipment recently caused a spectacle when Ireland's new government jet struggled to land in heavy fog due to it being ordered without an advanced Israeli made navigation system. This was directly due to a short-sighted government decision not to buy Israeli military technology. There is a marked disparity between the official position of the Irish government designed for domestic public consumption and the economic policies that it actually pursues towards Israel. The government is acutely aware that the US is massively invested in the Irish economy and they don't want to do anything to jeopardise this. Washington demands that their enterprises in Dublin are intertwined with operations in Israel. The Irish government dare not even prevent US military supply flights refuelling at Shannon Airport on their way to Tel Aviv. The Irish government knows that times change and now the gripping social issue is the anti-immigrant/anti-Islam popular street protests. Soon the anti-Israel protests could become a mere side show only really promoted by Sinn Fein given the pressing ramifications of mass migration. So, in the meantime certain politicians will rile against the occupation, purported genocide and pass paltry sanctions against insignificant produce from the West Bank. All the while making hand over fist in money with the Israelis where it really matters in tech.  (Author is an Israeli American lawyer academically qualified in British and in U.S.A. law, and a graduate of the School of Oriental & African Studies, London. He is a Jewish believer in Jesus and is currently based in Israel).
By David Passmore • July 31, 2026
The Tide Has Changed Rubin Rothler LLB, LLM The America that Netanyahu touched down on is a changed America. The death of Lindsey Graham represents a changing of the guard. Graham was a staunch Israeli ally who will most probably become an increasingly rare breed in Washington. Sixty percent of Americans now hold a unfavourable view of Israel which politicians are finding difficult to ignore. It was once unthinkable to believe that New York City with such a strong Jewish electoral base and influence on all sectors of economic and cultural life would have a mayor that is so hostile to Israel to such an extent that he is calling for the arrest of its Prime Minister. From all accounts Netanyahu was cordially welcomed at the White House. The official press release stated that the talks were constructive. What is more telling is what was left unsaid particularly concerning the proposed sale of F35's to Israel's new regional adversary -Turkey. Trump is keen to find a swift resolution to the Iran War, while Netanyahu is opposed to a premature departure. When the US and Israel initiated their attacks on Iran over five months ago, Trump and Netanyahu appeared united in the War's goals and purpose. But as the protracted conflict has staggered to topple the Iranian regime fractures have emerged. Much has been said about the imminent political realities both leaders face. The Republicans could take a big hit in the November midterm elections should the war continue and global energy markets be negatively impacted. Netanyahu is anxious to demonstrate a big win to the Israeli public with the upcoming October election. In Israel, the Iran War is not viewed in isolation, but rather as an extension of the response to the colossal disaster of the October 7th massacre. Netanyahu must rehabilitate his reputation as a competent steward of national security having had the greatest loss of civilian life in an attack happening under his watch. Aside from the Iran issue, Trump is being pressured by Erdogan to insist upon Israeli withdrawal from Syrian territory pre-emptively seized by Israel following the toppling of Assad. Trump has also indicated disapproval of the extent of continuing Israeli measures against Hezbollah in southern Lebanon, questioning the proportionality employed. Netanyahu is not in an envious position. Throughout his tenure and political career, he lauded his ability to engage successfully with the American public by zealously advocating Israel's position. Yet under his government Israel's reputation has plummeted in the US. Trump may be the last US President to extend such overwhelming bilateral support to Israel. The days of politicians like Lindsey Graham are fast ending. While John Fetteman and Marco Rubio appear to be remaining more solid, even some of the most warmly inclined leading Republican and Democrat voices like Donald Trump and Rahm Emanuel have nuanced their support for Israel. The tide has shifted and will at best level off if not continuing to shift further.  (Author is an Israeli American lawyer academically qualified in British and in U.S.A. law, and a graduate of the School of Oriental & African Studies, London. He is a Jewish believer in Jesus and is currently based in Israel).
By David Passmore • July 24, 2026
The Saudi Nuclear Deal: An attempt to alter the Regional Balance of Power Rubin Rothler LLB, LLM The initiative to develop a civilian nuclear program in Saudi Arabia with US assistance isn't new. There were concrete plans discussed towards these ends during the first Trump Administration. The recent announcement to actualize this deal follows the geo-political regional tumult in the wake of the Iran War. Several dimensions of motivation underlie the US decision. An overarching US strategic agenda is to keep the Saudis firmly in the American sphere of influence. Washington knows all too well that the Chinese and Russians are eager to offer their nuclear technical assistance to the Saudis in order to draw them closer to their camp. On a personal note, the nuclear agreement is a significant achievement for Bin Salaman. The Saudis have long had designs to diversify their energy supplies. Having a civilian nuclear program also adds prestige to Saudi Arabia as an emerging market economy. For the US, a monopoly on contracting companies for the requisite construction offers lucrative economic opportunities. Although the Civilian Nuclear deal does not allow the enrichment of Uranium, the Saudis will be in a position to do so if Washington gives the green light. This will act as a counterbalanced threat hanging over the Iranians. After the recent flare up of renewed fighting with Iran due to their lack of adherence to the moratorium of understanding, something had to budge in Trump's estimation. A reconfiguration of the power balance in the Gulf by introducing the potential of Saudi Arabia to be able to acquire nuclear weapons shifts the dynamic and places further pressure on Iran to strictly abstain from nuclear proliferation. Despite Israeli concerns about the agreement, Trump sought to assuage their alarm by making it contingent upon Saudi Arabia normalizing relations with them. Given the inherently unstable nature of an autocratic Saudi regime Israel views a diplomatic relationship with the Saudis as being on precarious footing in the long term. Israel is already forced to contend with the implications of one nuclear armed Muslim state - Pakistan and it will further weaken its own deterrent capability if another similarly capable hostile neighbour were to emerge in the future. The roles of Turkey and Qatar in all this foray are a wild card. Officially Turkey is served under the NATO nuclear umbrella for defence that is subject to US control. However, its civilian nuclear program remains in its infancy. Now with the Saudi deal, Erdogan may be inclined to exert pressure on the US to help accelerate his own nuclear program. Just as Erdogan's efforts to acquire F35 fighter jets from the US greatly disturbed Israeli military planners, a heightened Turkish nuclear ability will intensify this fear. Qatar views itself as pursuing its own independent foreign policy that has managed to remain rather neutral during the current war, thereby escaping the ire of Iran's strikes on US regional assets. Overall, the Qatari government has grown closer to the Turkish vision for the region and so likely isn't particularly amiable to the Saudi agreement. Ultimately the Saudi deal is a gamble. Many will see it as throwing more fuel on the fire which will further imperil the tinder box region and heighten tensions. But Trump finds himself at a continuing impasse with a stubborn regime in Tehran that is leveraging their geographic hold on the straits of Hormuz to inflict damage on the global energy markets. Iranian strikes upon US Arab regional allies have underscored the de facto alliance between Israel and the Arabs against Iran and its Shia proxies. The US hopes to use the Saudi nuclear deal as a means of making this alliance official by having Saudi Arabia joining the Abraham Accords as a pre-condition.  (Author is an Israeli American lawyer academically qualified in British and in U.S.A. law, and a graduate of the School of Oriental & African Studies, London. He is a Jewish believer in Jesus and is currently based in Israel).
By David Passmore • July 14, 2026
Circling the wagons Ruben Rothler LLB, LLM Israel is a society riddled with tension and division. It is sociologically, if not politically miraculous that a country drawing Jews from all over the world is able to exist at all. The army affords a degree of integration as a melting pot. But this is only a marginal source of national unity in the overall scheme of things. More so are the myriads of external threats that face this small country. In the former generation the Ashkenazi (Jews of European descent) - Sephardic (Jews of Oriental descent) divide was far more pronounced. The dominant Ashkenazi establishment held the reins of political and economic power which was resented by the Sephardim. However, due to a combination of inter-marriage and political accommodation much of the chasm that separated these distinct groups was forged. Menachem Begin (an Ashkenazi politician) in 1970 successfully ran on the Likud Party ticket with a campaign that brought Sephardic Jews under his conservative political umbrella. Later the immigration of Russian Jews following the end of Communism would add a whole new dimension to the Israeli demographic milieu. The younger generation of these immigrants tended to adapt well to Israeli society and contributed much to the economy. The wider division in Israeli society that crosses ethnic lines concerns that between religious and secular Jews. This can be further bifurcated to the clash between the secular and specifically ultra-orthodox Jews (Haredim) as distinguished from the national religious Jews (Dati Leumi). The Secular and the Religious generally part on what they envisage a Jewish State to entail. Religious Jews desire the State to strictly adhere to the stipulations of Jewish Law (Halacha), while at present Halakhic influence is largely limited to certain areas of Family Law concerning Jewish citizens. Wider considerations of promoting a socially conservative political agenda would also be forefront amongst the religious mindset broadly. Secular Jews view the imposition of such proposed measures as a serious infringement of their civil rights. With regard to the Haredim, the bone of contention looms larger, in that this group is fundamentally opposed to participating in society at large. This is acutely manifested in diminished contribution to the work force and a refusal to be conscripted into the army. The 2023 judicial reform protests posed a significant threat to social civil order. The nation appeared to be bitterly divided into two opposing camps. This split reflected broader divisions concerning visions of how the country should be governed. The judicial reforms would have weakened the Supreme Court's ability to render the Executive branch accountable. However, the Supreme Court was also accused of using its considerable powers to promote a socially liberal agenda. Left wing secular Israelis tended to oppose the proposed reforms while those on the right (which included the majority of Religious Jews) supported the reforms. Every weekend droves of protesters were brought onto the streets causing major disturbances to traffic. The polarising nature of this impasse threatened the future of Israeli democracy. It was the October 7th attack that brought a swift end to this public debate and civil strife. The nation instinctually united in response to this common existential threat. The judicial reforms were shelved for a future point when the urgent security threats subsided. However, as the war dragged on the enduring issue of Haredi refusal to conscript into the army became more pronounced. Mounting casualties combined with ever increasing manpower demands to field troops on the multiple theatres of action on which the IDF is engaged has depleted the ranks, and the army is now in much need of fresh conscripts. Haredi belligerent refusal to participate in the pressing national defence has escalated from being a political debate to a matter of very practical vital importance. Overall we can observe that the challenges to national unity in successive generations since the establishment of Israel has recurrently been ameliorated by the common necessity of defence towards outside threats. Most recently we can see this happening with regard to the global anti Semitism and anti-Zionism that has been raging since the October 7th atrocities. These hostile attitudes have paradoxically acted as a force which promotes nationalism and a sense of national cohesion in Israel that otherwise might not functionally exist.  (Author is an Israeli American lawyer academically qualified in British and in U.S.A. law, and a graduate of the School of Oriental & African Studies, London. He is a Jewish believer in Jesus and is currently based in Israel).
By David Passmore • July 8, 2026
A Divided Nation Rubin Rothler LLB, LLM The Haredi community has had a complicated, paradoxical relationship with the State since its founding. Rooted in a Talmudic precept that the Jews are forbidden to resettle the land of Israel en masse by force before the coming of the Messiah, the secular democratic State of Israel presents itself as blasphemous by its mere existence. Yet due to practical considerations such as the need to obtain funding for its religious academies the Haredi leadership reached a settlement with the State's founders that exempted Haredi men from being conscripted for military service. This was at a time when the Haredi population in Israel was relatively small. Over the past decades this demographic ballooned until the point that soon the majority of Jewish children in Israel will be born into Haredi families. Such a situation is clearly unsustainable. Recently the Knesset's (Parliament's) Haredi parties have pressured their coalition partners in government to codify Torah Study as part of the Country's Basic Laws. This was purposefully done to elevate the status of their institutions to be on parity with service in the IDF. Israel is yet to promulgate a written Constitution, so legislation classed as a Basic Law holds Constitutional status for all intents and purposes. These moves by the religious parties represent a back door power grab to enshrine in law very significant hurdles to prevent the enlistment of Haredi men. The burden of Israel's defence is comparatively massive for a country its size and it is vastly disproportionately shouldered by the secular population. Until now there have been political initiatives to conscript the Haredim. But given the huge manpower shortages emerging in the wake of near continual conflict on multiple fronts since the events of October 7th this matter has become urgent and not merely a theoretical discussion of what is fair and equitable. It is important to draw a distinction between the Haredim and national religious Jews (Dati Leumi). The Haredim adhere to a lifestyle entirely committed to observance of Jewish Law and Talmudic study. This is embraced to the exclusion of gainful employment and participation in wider society. They are either outrightly opposed to Zionism or consider themselves non-Zionist. Conversely, followers of the national religious movement in Israel although being observant of Jewish law and learning would alongside this pursue secular professions. Furthermore, they are ardently Zionist and disproportionately serve in IDF combat units. This is often done within the framework of a program called Hesder Yeshiva that combines religious learning with military service. Efforts to cater a similar model for accommodating Haredi participation in the IDF have so far failed to make substantial gains. Such measures designed to override Haredi objections to service based upon modesty concerns by strict segregation of the sexes in these specially formed units have failed to appease the Haredi leadership. For them, any form of military service is considered a dereliction of their duty to fully devote themselves to a Torah lifestyle. They argue that their Talmudic learning and prayers are in itself a form of national service and act to protect the Jewish people spiritually from enemy attack. It is as if two parallel societies exist within Israel. And the trajectory of separation between the two is only growing. The Haredim are cloistered away in their Yeshivas, immersed in lives devoted to adhering to the stipulations of Jewish law. While the particulars of actually running the State is left to the Secular. The Haredim desire all the benefits of subsidizing their lifestyle without contributing to society. What we really have going on here at source is two profoundly different and opposing ideological visions of what is important in life and what is the purpose of a Jewish State. At the State's founding these divergent perspectives were more manageable. Ben Gurion only had to contend with one religious party –the National Religious Party. Later in 1970 Begin aligned with the NRP to form a coalition government that also brought Sephardic Jews under the Likud umbrella which had the effect of bringing unity to the country by bridging the Ashkenazi-Sephardi divide. However, over time Israeli politics has seen a proliferation of religious parties, gaining further leverage as king brokers in forming governments due to the proportionate representation voting system which secular Israelis not uncommonly view as political blackmail. (Author is an Israeli American lawyer academically qualified in British and in U.S.A. law, and a graduate of the School of Oriental & African Studies, London. He is a Jewish believer in Jesus and is currently based in Israel).